ภาคสามบทที่่199 อสูรไร้เทียมทาน ปราณกระบี่ปกคลุมท้องฟ้า

หากถามว่าใครแข็งแกร่งที่สุดในสมาพันธ์เซียน ทั้งระดับสูงและระดับต่ำทุกคนก็จะตอบตรงกันโดยไม่ต้องคิดเลยว่าคือ ผู้นำสมาพันธ์จ้าวเทียน

แต่ถ้าลองเปลี่ยนคำถามเป็น ใครคือคู่ต่อสู้ที่ไม่อยากจะเผชิญหน้าด้วยที่สุดล่ะ เสียงก็จะแตกออกเป็นสองกลุ่มทันที

โดยผู้คนจำนวนยี่สิบเปอร์เซ็นยังตอบว่าจ้าวเทียนเหมือนเดิม ส่วนอีกแปดสิบเปอร์เซ็นที่เหลือนั้นคิดว่าเป็นคนอื่น

ไม่ใช่ทายาทจักรพรรดินีปิงเยว่อย่างลี่เหยาเหยา ไม่ใช่ผู้ถูกเลือกเทพมังกรมารอเวจีอย่างเฉินจิ้ง หรือไม่ใช่แม้กระทั่งผู้สืบทอดจักรพรรดิอสูรกระบี่แสวงพ่ายอย่างเทพกระบี่

หลินซิงเสวียนกับตุ๊กตาหมีของเธอ คือคู่ต่อสู้ที่คนเกือบทั้งสมาพันธ์เซียนไม่อยากจะเผชิญหน้าด้วยที่สุด นี่คือคำตอบที่ไม่มีใครกล้าแย้งเลยแม้แต่คนเดียว

ภาพตุ๊กตาหมีขนาดยักษ์ ใช้กงเล็บอันแหลมคมฉีกประตูเซียนบานใหญ่ มากัดกินเหมือนขนมขบเคี้ยวยังคงฝังแน่นอยู่ในใจทุกคนไม่มีลืมเลือน

โดยเฉพาะกลิ่นอายแห่งความคลุ้มคลั่งกระหายเลือด และออร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่ตุ๊กตาหมีตัวนั้นปลดปล่อยออกมาหลังกินประตูเซียนเสร็จแล้ว มันทำให้เกิดความรู้สึกเย็นยะเยือกไปสุดขั้วหัวใจ หนาวสั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณเลยทีเดียว

“ นายหญิง ขออนุญาตให้ข้าสังหารนังเด็กนี่เถอะ ” องค์รักษ์วัลคีรีคนเดิมพูดขึ้นเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามยังไม่ถอยไป อันที่จริงตัวนางเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงต้องการอาสาไปหยั่งเชิงศัตรู

“ อย่าประมาท เข้าไปพร้อมกันทั้งหนึ่งกองพันเลย ” มหาเทวีเฟรย่าตอบรับเบาๆ นางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งขนาดไหน

“ รับบัญชา ”

ตูมม!

องค์รักษ์วัลคีรีหนึ่งพันคนระเบิดจิตสังหาร ควบม้าเพกาซัสพุ่งทะยานเข้าใส่หลินซิงเสวียนอย่างดุดัน ราวกับต้องการบดขยี้ฝ่ายตรงข้ามให้แหลกละเอียดในคราวเดียว

ทันใดนั้น

แวบ! ครืนน!

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ดวงตาทั้งสองของหลินซิงเสวียนมีเปลวเพลิงสีม่วงลุกโชนขึ้น มันได้ผนึกวิญญาณของกองพันองค์รักษ์วัลคีรี่เอาไว้ จนการบุกทะลวงต้องหยุดชะงักลง

“ ในเมื่อพวกคุณเป็นคนเลว งั้นก็จงทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่เถอะ ” พูดจบ หลินซิงเสวียนก็โยนตุ๊กตาหมีออกไปทันที

ฟูวววว

พายุเปลวเพลิงได้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง เกิดเป็นวังวนขนาดใหญ่ดูดกลืนสรรพสิ่งเข้าหาตัว แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นทะเลเพลิงสีฟ้ากินอาณาเขตเกือบแสนเมตร

วูปปปป!

ร่างตุ๊กตาหมีได้ขยายขนาดขึ้นจนสูงเกือบสองหมื่นเมตร ใหญ่โตยิ่งกว่าภูเขาคุนหลุนถึงเท่าตัว กรงเล็บอันแหลมคมงอกออกมาจากแขนทั้งสองข้าง ดวงตาของมันเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชติช่วง

ออร่าที่ตุ๊กตาหมีขนาดยักษ์ปลดปล่อยออกมา ทำให้ทั้งศัตรูและพวกเดียวกันที่อยู่ห่างไกลออกไปต้องสยิวกายขึ้นด้วยความหนาวเหน็บ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกองพันองครักษ์วัลคีรีที่อยู่ใกล้มาก เพียงแค่สัมผัสโดนเปลวเพลิงสีฟ้าก็รู้สึกแสบร้อนไปสุดขั้วหัวใจ ราวกับดวงวิญญาณกำลังถูกเผาไหม้ก็ไม่ปาน

“ โฮกกกกก ตายซะ! ”

เปรี้ยง! ตูมมมมม!

กงเล็บขนาดยักษ์ตะปบลงมาอย่างรุนแรง มันได้ฉีกกระชากความว่างเปล่าบดขยี้องครักษ์วัลคีรีหลายร้อยคนเป็นชิ้นๆในทีเดียว เพียงสองการโจมตีก็กวาดศัตรูนับพันหายไปทั้งหมด

“ ทะลวงไร้สิ้นสุด! ”

มหาเทวีเฟรย่ารีบหยุดเวลาในเสี้ยววินาที ระเบิดจิตสังหารแทงหอกกุงนีร์ออกไปหลายแสนครั้งในพริบตา

ฉัวะ!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มองเห็นคลื่นลำแสงสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วน ซัดกระหน่ำใส่ห้วงมิติจนพังทลาย กลืนกินเงาร่างตุ๊กตาหมีขนาดยักษ์หายไปจนหมด

แต่ทว่า

แค่ไม่ถึงสามลมหายใจ ตุ๊กตาหมีอันน่าสะพรึงกลัวก็ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับโซ่สีดำเส้นใหญ่สิบแปดเส้น ที่ลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงผลาญวิญญาณ

“ โฮกกกก! ”

เปรี้ยง! ๆๆๆๆ ตูม!ๆๆ

คราวนี้ที่ต้องระวังไม่ใช่แค่กงเล็บอย่างเดียวแล้ว ทุกครั้งที่โซ่สิบแปดเส้นฟาดหวดเข้าใส่ เหล่าองครักษ์วัลคีรีก็ปลิวกระเด็นกลายเป็นเนื้อบด บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก

ซึ่งนั่นก็รวมไปถึง กองทัพวัลคีรีที่ตั้งแนวรบป้องกันอยู่รอบนอกด้วย พวกนางก็โดนลูกหลงตกตายไปเป็นใบไม้ร่วงเชนกัน

บ้าคลั่ง โหดร้าย อำมหิต

สามคำนี้ผุดขึ้นมาในใจสมาพันธ์เซียนทุกคน ซึ่งก็ถือเป็นโชคดีที่พวกเขาถอนตัวออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงโดนหางเลขไปด้วยแน่นอน

“ กองทัพอมตะห้าแสนนายโจมตีได้ สังหารอสูรร้ายตนนี้ซะ ” มหาเทวีเฟรย่าตะโกนขึ้นอย่างเคร่งเครียด ลางสังหรณ์ของนางถูกต้อง ปีศาจร้ายตนนี้เผชิญหน้าด้วยไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นกองทัพวัลคีรีของนางต้องสูญเสียอย่างหนักแน่นอน

“ ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! ”

กองทัพอมตะห้าแสนนายพุ่งทะยานออกไปโดยไร้ความเกรงกลัว ถึงแม้จะถูกโซ่บดขยี้กลางอากาศ พวกเขาสามารถก็ฟื้นคืนชีพกลับมาได้ในหนึ่งลมหายใจ

ซึ่งก็เหมือนกับตุ๊กตาหมียักษ์ ที่กลืนกินวิญญาณฟื้นฟูตัวเองได้เรื่อยๆ มันจึงกลายเป็นสงครามระหว่างผู้เป็นอมตะขึ้นทันที

“ พวกเจ้าที่เหลือรีบตามข้าไปสังหารจ้าวเทียน เพื่อยึดครองขุมพลังฟ้าดิน ” มหาเทวีเฟรย่าสั่งการอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เคลื่อนไหว พวกลี่เหยาเหยาก็ปรากฏกายขึ้นจากความว่างเปล่า

เปรี้ยง! ฉัวะ! ตูมมม!

ทั้งหมัด กระบี่ คมมีด ทุกการโจมตีเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ถึงแม้มหาเทวีเฟรย่าจะใช้หอกปัดป้องส่วนสำคัญเอาไว้ได้

แต่ก็ได้รับบาดเจ็บที่ชายโครงด้านซ้ายและต้นขาขวาอย่างรุนแรง ส่วนม้าเพกาซัสของนางได้ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆเรียบร้อยแล้ว

“ บัดซบ ไอพวกน่ารำคาญ ”

“ ทะลวงไร้สิ้นสุด! ”

ฉัวะ!ๆๆๆๆๆๆ