ตอนที่ 617
ภาคสามบทที่่230 สองหมื่นล้านชีวิต!
October 22, 2026
ในอดีต มหาปุโรหิตสามารถใช้พลังจิตวิญญาณอันสูงล้ำของตน บดขยี้ผู้แข็งแกร่งที่มีพลังทัดเทียมกันได้อย่างง่ายดาย ทำให้ตัวเขาเกิดความรู้สึกเย่อหยิ่งจองหองและยังนึกดูถูกผู้ฝึกตนในจักรวาลนี้เป็นอย่างมาก
จนกระทั่ง เมื่อมหาปุโรหิตต้องมาเผชิญหน้ากับจ้าวเทียน ความมั่นใจที่เคยมีก็ได้พังทลายลงทันที เพราะตั้งแต่เริ่มต้น เขาก็ถูกกดขี่ข่มเหงโดยฝ่ายตรงข้าม จนหมดสิ้นหนทางตอบโต้อย่างสิ้นเชิง
“ เป็นไปไม่ได้ ตัวตนอมตะเช่นข้าจะพ่ายแพ้ให้ผู้เยาว์รุ่นหลังได้อย่างไร ” มหาปุโรหิตพูดขึ้นด้วยใบหน้าซีดขาว ราวกับทนรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้
“ นี่คือ คำพูดสุดท้ายของแกงั้นเหรอ ” จ้าวเทียนส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับหันไปโจมตีใส่เหล่านักบวชระดับสูงหลายหมื่นคน ที่พยายามจะเข้ามาช่วยเหลือมหาปุโรหิต
ตูมมม!
ฝ่ามือขนาดยักษ์ปกคลุมสรรพสิ่งเสมือนแบ่งแยกจักรวาล ส่งผลให้ห้วงมิติเวลาเริ่มบิดเบี้ยวและพังทลายลง ทำให้เหล่านักบวชถูกบดขยี้กลายเป็นหมอกเลือดไปในพริบตา
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในอึดใจเดียว โดยที่มหาปุโรหิตไม่มีโอกาสช่วยเหลือใครได้เลย เขาทำได้เพียงเฝ้ามองลูกน้องของตน ต้องมาตายไปอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น
‘ เห็นที ข้าคงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปลุกเจตจำนงของนายท่านให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ’
มหาปุโรหิตคิดขึ้นอย่างสิ้นหวัง เนื่องจากถ้าใช้วิธีนี้ ผลประโยชน์ทั้งหมดที่เคยได้รับก็จะตกเป็นของผู้อื่นทันที เพราะนายท่านของเขาไม่มีทางยอมกลับไปหลับจำศีลอีกครั้งแน่นอน
“ เหล่าสาวกทั้งหลาย บัดนี้ถึงเวลาพิสูจน์ความศรัทธาของพวกเจ้าแล้ว ”
สิ้นเสียงมหาปุโรหิต แววตาของนักบวชที่เหลืออยู่ทุกคนก็สูญสิ้นประกาย เหมือนเป็นซากศพเดินได้ที่ไร้ชีวิตและจิตใจ จากนั้นร่างกายของพวกเขาก็ถูกเปลวเพลิงสีฟ้ากลืนกิน ค่อยๆมอดไหม้หายไปในความว่างเปล่า
บูมมม! ครืน!
ทันใดนั้น แผ่นหินโกลาหลขนาดยักษ์ที่จารึกหลักคำสอน ก็ได้พลิกคว่ำลงแล้วแตกสลายกลายเป็นอักษรรูนโบราณสีทองจำนวนนับไม่ถ้วน
พวกมันทั้งหมด ได้รวมกันก่อตัวขึ้นเป็นประตูบานหนึ่ง ซึ่งมีภาพการถือกำเนิดของความโกลาหลแรกเริ่ม และการพังทลายของห้วงมิติเวลาอยู่อีกด้านของประตู
วูป!
ร่างสูงพร่ามัวราวกับเดินข้ามผ่านยุคสมัยได้ปรากฏขึ้น ดวงตาของเขาน่าสะพรึงกลัวเหมือนดวงอาทิตย์สีดำ ที่กำลังปะทุคลื่นลาวาสีทองอันร้อนแรง
ครืนนน!
ออร่าของบุรุษผู้นี้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ความว่างเปล่าบิดเบี้ยวราวกับจะพังทลาย แม้แต่เจตจำนงของเขา ก็ยังทรงพลังพอจะทำลายกาแล็กซี่ทั้งหมดได้ด้วยความคิดเดียว
นี่คือตัวตนอันแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นจาก การเซ่นสังเวยดวงวิญญาณเทพโลกาหลายแสนคน และพลังความศรัทธาหนึ่งล้านปีที่ถูกกักเก็บไว้ในศิลาหลักคำสอน
“ แย่แล้ว ” ไวเท่าความคิด จ้าวเทียนรีบพุ่งทะลวงฝ่าความว่างเปล่าไปปรากฏขวางหน้าจักรพรรดินีปิงเยว่อย่างร้อนรน ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับตอนที่บุรุษผู้นั้นตบฟาดฝ่ามือออกไปพอดี
“ หัตถ์สวรรค์บรรพกาล! ”
“ หมัดราชันจักรพรรดิ! ”
เปรี้ยง! ตูมมมมมมมม!
เมื่อหมัดและฝ่ามือปะทะกัน ก็มองเห็นร่างเต๋าอมตะที่ก่อตัวขึ้นจากรังสีกระบี่นับล้านของจ้าวเทียน ค่อยๆพังทลายไปเรื่อยๆโดยเริ่มจากแขนขวาไปจนถึงลำตัว ส่วนโลกมิติมายาที่จักรพรรดินีสร้างขึ้นได้ถูกทำลายไปตั้งแต่ต้นแล้ว
วูป!
สุดท้ายเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างจบลง ร่างเต๋าอมตะที่หลงเหลือเพียงใบหน้าของจ้าวเทียน ก็กลับคืนสู่กายเนื้อในสภาพไร้ซึ่งบาดแผล ยกเว้นก็แต่ใบหน้าของเขาที่เปลี่ยนเป็นซีดขาวอย่างน่ากลัว
“ อย่างที่คิดไว้ มีขอบเขตผู้ปกครองเอกภพซ่อนอยู่จริงๆ ” จักรพรรดินีปิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะช่วยปรับสมดุลพลังภายในร่างจ้าวเทียน
“ อาจารย์ป้าระวังตัวด้วย อีกฝ่ายชั่วร้ายกว่าที่คิดมาก ” จ้าวเทียนพูดเตือนเบาๆ เขาสัมผัสได้ว่า แววตาที่บุรุษลึกลับใช้มองจักรพรรดินีปิงเยว่ มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความโลภและความกระหายอย่างชัดเจน
“ ที่รอดจากการโจมตีของนายท่านได้ ก็เป็นเพราะพลังของแม่น้ำแห่งเต๋าสินะ ” มหาปุโรหิตพูดขึ้นอย่างเย็นชา หากอีกฝ่ายไม่มีสมบัติโกลาหนแรกเริ่ม คงถูกเจ้านายเขาสังหารไปเรียบร้อยแล้ว
“ หึหึ พอเอาชนะพวกขี้แพ้ไป ก็จะร้องเรียกให้ตัวหัวหน้าโผล่ออกมาสู้แทน มันเหมือนบทละครน้ำเน่าเลยว่าไหม” จ้าวเทียนพูดเย้ยหยันกลับไป โดยที่ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
เนื่องจากตัวเขาเองก็ยังเก็บซ่อนไพ่ตายเอาไว้มากกว่าหนึ่งอย่างเช่นกัน เพียงแค่หากยังไม่ถึงขีดสุดจริงๆเขาจะไม่ยอมใช้มันเด็ดขาด อย่างน้อยก็จนกว่าจะเผชิญหน้ากับผู้บงการตัวจริง
“ ไอสารเลว เจ้าว่าใครเป็นพวกขี้แพ้ ” มหาปุโรหิตกัดฟันพูดขึ้นด้วยความโกรธ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ สีหน้าของบุรุษลึกลับก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เหมือนตรวจสอบพบเจอ เรื่องเหนือความคาดหมายบางอย่างในมหาวิหารเทพเจ้าสูงสุด
จึงได้หันไปด่าทอพร้อมกับออกคำสั่งบางอย่างให้มหาปุโรหิต ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีทองหายเข้าไปในมหาวิหารทันที
“ หืม นี่มันน่าสนใจจริงๆ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกแกจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดนะ ” จ้าวเทียนมองสีหน้า กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของฝ่ายตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม