ถาคสองบทที่85 องค์ชายผู้ชั่วร้าย

'องค์ชายใหญ่จะมาถึงพรุ่งนี้'

คำพูดประโยคนี้ของจ้าวเทียนไม่ได้สร้างความตกใจให้องค์หญิงจูม่านฉีนัก เหมือนเธอจะคาดการณ์เรื่องนี้เอาไว้แล้ว ก็เลยแค่พ่นลมออกจากปาก แล้วทำสีหน้าเบื่อหน่ายออกมา

แต่ทว่า ผู้ที่ออกอาการอย่างเห็นได้ชัดกลับเป็นองค์หญิงฉินฟ่านเออร์ จากใบหน้าที่สงบนิ่งเปลี่ยนซีดขาว มือทั้งสองข้างที่วางอยู่โต๊ะก็หดเกร็ง แผ่นหลังของเธอสั่นสะท้านไม่หยุด

ตอนแรก จ้าวเทียนคิดว่าเธอกำลังหวาดกลัวพี่ชายต่างมารดาของตนเอง แต่เมื่อมองเห็นแววตาของเธอ เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดแล้ว

‘ ช่างเป็นแววตาที่คลุ้มคลั่งนัก…จะต้องเกลียดชังและเคียดแค้นอีกฝ่ายขนาดไหน จึงทำให้เธอมีแววตาเช่นนี้ได้ ’

จ้าวเทียนคิดขึ้นด้วยความสงสัย ดูเหมือนองค์ชายใหญ่จะไม่ใช่แค่ช่วงชิงอำนาจกับฉินฟ่านเออร์เท่านั้น แต่เขาคงจะสร้างความทรงจำอันเลวร้ายให้กับเธอด้วย

ในขณะที่เล็บมือของฉินฟ่านเออร์ แทบจะจิกเข้าไปในเนื้อของตัวเองนั้น คังหลินก็ยื่นมือของเขามากุมมือของเธอไว้

“ สงบใจหน่อย…แบบนี้ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ ”

!!

น่าแปลกที่เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมือของคังหลิน และคำพูดแสดงความห่วงใยนั้น ร่างของฉินฟ่านเออร์ก็หยุดสั่น และแววตาของเธอยังกลับเป็นเหมือนเดิมทันที

“ นาย… ” เธอเงยหน้ามองสบตากับอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เพราะชายคนนี้ไม่เคยเผยด้านที่อ่อนโยนแบบนี้กับเธอมาก่อน

‘ นี่เป็นครั้งแรก…ที่หัวใจของฉันรู้สึกสงบได้ขนาดนี้ ความวิตกกังวลทุกอย่างได้จางหายไปจนหมด ’

‘ ฉัน…ชอบความรู้สึกนี้จริงๆ ’

“ ดีขึ้นแล้วใช่ไหม…ยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างเธอ ไม่เหมาะกับสีหน้าแบบนั้นหรอก ” คังหลินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มประจำตัว เขาแค่อยากให้เธอรู้สึกดีขึ้นเท่านั้น

ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะก่อเรื่องวุ่นวายให้เขาหลายครั้ง แต่ตลอดเวลาที่ตกลงเป็นพันธมิตรกัน เธอก็ช่วยสนับสนุนเขาอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการซ่อมแซมสุสานบรรพชนหรือการติดต่อกับขุมอำนาจอื่นๆ

ด้วยมันสมองและความสามารถของฉินฟ่านเออร์นั้น ได้ช่วยแบ่งเบาภาระของคังหลินไปได้หลายอย่าง ทำให้เขาได้มีเวลาเก็บตัวฝึกฝนจนกลายเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงได้ในที่สุด

ภาพที่ทั้งสองสบตากันนั้น ได้ทำให้จ้าวเทียนยิ้มอ่อนออกมา

‘ สมกับเป็นศิษย์พี่รอง…ฉายาคุณชายเจ้าสำราญของคุณไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ ’

ในชาติที่แล้ว ตอนที่พวกจ้าวเทียนยังใช้ชีวิตร่วมกันบนแดนสวรรค์ หลังจากที่คังหลินดื่มจนเมามายก็มักจะปล่อยตัวปล่อยใจอย่างเต็มที่

และด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา และท่าทีเจ้าสำราญของคังหลินที่มักโปรยเสน่ห์โดยไม่ตั้งใจ มันก็ได้ดึงดูดสาวงามจำนวนมากเข้ามา

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทั้งจ้าวเทียน และศิษย์พี่ใหญ่ต้องเผชิญหน้ากับชายหนุ่มมากมายที่เข้ามาหาเรื่อง ซึ่งเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกเข็ดขยาดที่จะออกไปเที่ยวกับคังหลินอีก

กึก!

เสียงแก้วชาวางกระแทกลงบนโต๊ะ ทำให้คู่ชายหนุ่มหญิงสาวที่กำลังสบตากันหลุดออกจากบรรยากาศแปลกๆของพวกเขา

“อะแฮ่ม…พวกเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า ว่าพรุ่งนี้จะจัดการกับพวกองค์ชายใหญ่ยังไงดี ” จูม่านฉีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ภาพที่ได้เห็น มันทำให้เธอรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

จ้าวเทียนที่เห็นแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย เหตุการณ์แบบนี้เหมือนเขาเคยเจอมาก่อน

‘ จะว่าไป…นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันเข้ามาในโลกใบนี้ ป่านนี้เหยาเหยาจะเป็นยังไงบ้างนะ เธอกำลังรอฉันกลับไปอยู่หรือเปล่า ’

ใจจริงจ้าวเทียนก็อยากรีบจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อกลับไปโลกภายนอกโดยเร็ว แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ คงมีแต่ต้องรอประตูมิติเปิดเท่านั้น