ตอนที่ 12
บทที่ 12 เธอคือลูกสาวของฉัน
October 22, 2026
หลังจากวางสายโทรศัพท์กับเหลยหงคุนแล้ว
หลิงห้าวก็หยิบโทรศัพท์ของตนออกมาแล้วกดโทรหาจางหมิ่นห้าว
“ท่านผบ.!” โทรศัพท์เพิ่งจะดังแค่หนึ่งครั้ง จางหมิ่นห้าวก็กดรับสายแล้ว
“พาคนมาเคลียร์พื้นที่ที่คลับเฮ้าส์!” หลิงห้าวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “อีกอย่าง อีกสามชั่วโมงเจอกันที่บ้านพักตระกูลเหลย!”
“หา?” จางหมิ่นห้าวอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็รีบตอบกลับด้วยเสียงอันดังว่า: “รับทราบ!”
หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว หลิงห้าวก็หันหลังเดินออกไปทางประตู ลู่เยว่ก็หิ้วเหลยเสี่ยวกวงที่เป็นลมหมดสติไปอีกครั้งตามไปด้วย
ในเวลาเดียวกัน ตรงประตูทางเข้าโรงพยาบาลเอกชนที่หรูหราที่สุดแห่งเมืองเจียงห่าย
รถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้านัก
ข้างในรถนอกจากเหลยหงคุนแล้ว ก็เป็น ผู้ดูแลตระกูลเหลยกับชายร่างกายกำยำสองคน อีกทั้งยังมีหรุ่ยหรุ่ยที่กำลังสลบหมดสตินอนอยู่บนเบาะที่นั่งด้านหลัง
เหลยหงคุนที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์นั่งอยู่บนเบาะ ความเคร่งขรึมบนใบหน้าแทบจะไหลออกมาเป็นหยดน้ำ แววตาดั่งคมมีด กลิ่นอายสังหารแผ่คลุมไปทั่วทั้งตัว
เกือบยี่สิบสามสิบปีแล้วที่เขาไม่เคยโกรธเดือดดาลเช่นนี้ บนพื้นที่หนึ่งในสามเอเคอร์ของหยุนเฉิงกลับมีคนกล้าท้าทายคนอย่างเขา ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซะแล้ว!
ในใจของเขาได้ตัดสินลงโทษอันโหดร้ายทารุณไว้สำหรับหลิงห้าวเรียบร้อยแล้ว จะต้องให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสชาติความทรมานอย่างแสนสาหัสก่อนที่จะตาย ถึงจะดับไฟแห่งความโกรธของเขาลงได้!
“นายท่าน พวกเราจะขึ้นไปหรือ? ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้ดูแลตระกูลเหลยก็เอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง
เขาได้ยินเรื่องราวคร่าวๆ จากในโทรศัพท์ของเหลยหงคุนเมื่อสักครู่แล้ว ในใจก็รู้สึกตื่นตกใจมากเช่นกัน
“กลับหยุนเฉิง!” เหลยหงคุนหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที
“รับทราบ!” หลังจากคนขับรถตอบรับแล้วก็เลี้ยวกลับรถแล้วเหยียบคันเร่งทันที
“รีบให้คนไปสืบดูหน่อยว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่!” เหลยหงคุนหันมองหน้า ผู้ดูแลพร้อมมอบหมายงาน
“ขอตอบนายท่านครับ ผมได้ให้คนไปตามสืบอยู่แล้วครับ” ผู้ดูแลตอบกลับอย่างนอบน้อม
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!
ไม่นานนัก โทรศัพท์ของ ผู้ดูแลก็มีเสียงดังขึ้น
“มีอะไร?” หลังจากรับสายโทรศัพท์แล้ว ผู้ดูแลก็เอ่ยปากถาม
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายที่อยู่ปลายสายทางนั้นพูดว่าอะไร สีหน้าของ ผู้ดูแลเปลี่ยนไปหลายครั้งในทันที
“ฉันรู้แล้ว!” สองนาทีต่อมา ผู้ดูแลวางสายโทรศัพท์แล้วก็มองไปที่เหลยหงคุน
“นายท่านขอรับ เรื่องดูท่ายุ่งยากนิดหน่อย เกรงว่าที่มาของอีกฝ่ายใหญ่ไม่ใช่น้อย”
“หมายความว่ายังไง?” เหลยหงคุนขมวดคิ้วแน่น
“เพิ่งได้รับข้อมูลเมื่อสักครู่ว่า ต้วนซื่อไห่ถูกฆ่าตายแล้ว!” ผู้ดูแลหยุดชะงักและพูดต่อ
“ไม่เพียงแต่เขาคนเดียว รวมทั้งสี่ยอดพลทหาร ลูกน้องของเขากับสมาชิกแก๊งนับร้อยก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว!”
“หืม!?” รูม่านตาของเหลยหงคุนหดลงตัวเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าต้วนซื่อไห่บุคคลนี้ ไม่เพียงแต่ตัวเขามีความสามารถมาก อีกทั้งลูกน้องกลุ่มลูกน้องต่างก็ไม่ใช่คนจิตใจดีอะไร
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสี่ ยอดพลทหารเหล่านั้น แต่ละคนต่างดุดันและโหดร้าย เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในกองกำลังใต้ดินแห่งหยุนเฉิง
ยิ่งไปกว่านั้น ในมือของต้วนซื่อไห่ยังมีอาวุธปืนที่อานุภาพทำลายร้ายแรงหนึ่งชุด
ในหยุนเฉิง นอกจากตระกูลเหลยของเขาแล้ว เขาคิดไม่ออกเลยว่ายังมีใครที่มีความกล้าหาญและความสามารถที่จะฆ่าต้วนซื่อไห่ได้!
“นายหมายถึง ต้วนซื่อไห่ถูกคนในโทรศัพท์เมื่อสักครู่ฆ่าตาย?” หลังจากครุ่นคิดดูแล้ว เหลยหงคุนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามต่อไป
“อืม!” ผู้ดูแลพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจังและหนักแน่น: “เขาไปหาต้วนซื่อไห่ก็เพื่อถามหาที่อยู่ของเด็กหญิงตัวน้อย!”
“ได้ถามไหมว่าอีกฝ่ายมีกี่คน?”
“คนเดียวขอรับ!” ผู้ดูแลกลืนน้ำลายแล้วถึงจะตอบคำถาม
ในสายโทรศัพท์เมื่อสักครู่ พอเขาได้ยินข่าวเรื่องนี้ก็เกือบจะกัดลิ้นตัวเอง
ถ้าหากคนปลายสายทางนั้นไม่ใช่คนสนิทของเขา เขาเกรงว่าคงจะด่าไปยกใหญ่แล้ว ว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระเกินไปแล้ว!
คนคนเดียว สามารถฆ่าต้วนซื่อไห่และคนนับร้อยได้!?
พูดออกไปจะมีใครเชื่อ!
เพียงแต่เขารู้ว่าคนสนิทของตัวเองคนนั้นไม่มีทางจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับเขา!
เกรงว่าคราวนี้ตระกูลเหลยจะประสบปัญหาไม่ใช่น้อยแล้วจริงๆ !
“อะไรนะ?!” รูม่านตาของเหลยหงคุนหดตัวลงจนเล็กเท่ากับรูเข็ม: “แน่ใจนะ?”