ไม่คิดว่าปากร้ายกาจอย่างเจ้าก็หวานได้

เมื่อพูดคุยกันไปก็ดื่มกันไปจนกระทั่งยามจื่อจึงพากันแยกย้าย เหวินชางแวะมาหาซ่งจื่อเหยียนก่อนเข้านอน เขาเคาะประตูก่อนจะเอ่ยเรียก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"คุณหนูใหญ่ข้าน้อยเหวินชางขอรับ"

"ใต้เท้าเหวินมีเรื่องอันใดหรือ นี่ดึกมากแล้ว"

"ท่านอ๋องฝากของเอาไว้ให้ท่าน ข้าน้อยเกรงว่าพรุ่งนี้อาจจะยุ่งจนลืมน่ะขอรับ"

ซ่งจื่อเหยียนเปิดประตูออกมา เห็นองครักษ์ยืนหน้าแดงเพราะฤทธิ์สุรา เหวินชางส่งกล่องไม้ให้นางก่อนที่จะเอ่ยปาก

"นี่เป็นของที่ท่านอ๋องฝากไว้ให้ท่าน เสร็จธุระแล้วข้าน้อยขอตัวก่อนขอรับ"

เหวินชางส่งกล่องไม้เล็กๆ ให้กับซ่งจื่อเหยียน จากนั้นเขาก็เดินเซกลับไปยังเรือนพักตนเอง ซ่งจื่อเหยียนกลับเข้าห้องปิดประตู ก่อนจะเปิดออกดู เห็นจดหมายม้วนไว้นางจึงหยิบมาอ่าน มีตั๋วเงินม้วนอยู่หยิบออกมาคลี่ดูมากเพียงนี้เชียว ใจกว้างไม่เบานะตาเฒ่านี่ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอน แต่นอนไม่หลับเท่าไหร่ เคยนอนกอดบุตรชายทุกคืนวันนี้ต้องไปฝากคนอื่นไว้นางคิดถึงลูกจริงๆ

ส่วนเย่วหลีที่ไปนอนบ้านป้าหูเพื่อช่วยลูกสะใภ้ป้าหูคอยดูแลซ่งจื่อห่าว เย่วเล่อจัดของขึ้นรถม้าเสร็จเมื่อตอนเย็นแต่นางกลับลืมเอาของสำคัญไปด้วย พอนึกได้ก็ลุกไปหยิบห่อเมล็ดพันธุ์น้องรองหรือคุณหนูของนางเพิ่งได้มาเมื่อสองวันก่อนไปไว้ที่รถม้ากันลืม ทุกคนหลับหมดแล้วนางจึงไม่ต้องเห็นหน้าคนที่นางรังเกียจ

เย่วเล่อกำลังเดินกลับเรือนอยู่ๆ ก็ถูกรวบเอวบางเย่วเล่อปะทะกับอกแกร่งของบุรุษคนหนึ่ง นางคิดดว่าเป็นทหารที่มาวันนี้เมาแล้วจะทำมิดีมิร้าย ขึงพยามดิ้นให้หลุดพ้นกำลังร้องไห้คนช่วย แต่ไม่ทันได้อ้าปากนางก็ถูกคนผู้นั้นจูบร้อนแรง เย่วเล่อทั้งทุบทั้งผลักแต่ไร้ผล หลังจากจูบนางจนพอใจแล้วเขาจึงยอมถอนริมฝีปากออกมาก่อนจะกระซิบข้างหู

"ไม่คิดว่าปากจัดจ้านอย่างเจ้าก็หวานได้"

เย่วเล่อรวบรวมแรงทั้งหมดผลักเขาออกก่อนจะเช็ดปากตัวเองแรงๆ และตวาดเขาทันที

"เหวินเปียวคนโสโครก เจ้ามันสารเลว ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องล้วนสารเลวทั้งนั้น"

เย่วเล่อมองหน้าเขาอย่างอาฆาตก่อนจะเดินกลับห้อง เหวินเปียวไม่สนใจเขาเดินตามนางเข้าห้อง เย่วเล่อดันประตูปิดแต่สู้แรงเขาไม่ได้ นางชี้หน้าตวาดเขาทันที

"ออกไปนะ เจ้ามันคนเลวๆ จริงๆ "

"ชู่..จู๊ๆๆๆ ..หากเจ้าเสียงดังคงปลุกคุณหนูกับน้องสาวเจ้า และอาจจะปลุกคนทั้งเรือนก็ได้นะจางเย่วเล่อ"

"เจ้าต้องการอะไร เมาก็ไปนอนอย่ามาก่อกวน"

เย่วเล่อยอมลดเสียงลงเพราะพรุ่งนี้คุณหนูต้องขับรถม้า ไม่อาจให้นางพักผ่อนไม่เพียงพอได้ เหวินเปียวฉวยจังหวะนางเผลอเดินมาอุ้มก่อนจะวางร่างบางมาวางบนเตียงแล้วนอนกอดนางเอาไว้ เย่วเล่อดิ้นรนแต่กลับทำได้แค่ดิ้นขลุกๆ ในอ้อมกอดของเขา

"ท่านทำบ้าอะไร ปล่อยข้านะ"

"ข้าง่วงแล้วกำลังจะนอนหรือว่าเจ้าไม่อยากนอน อยู่ใกล้ข้าแล้วหวั่นไหวหรือจางเย่วเล่อ"

"หน้าด้าน ใครหวั่นไหวกับคนอย่างท่านกัน ปล่อยข้านะเหวินเปียว อื้อ"

เหวินเปียวจูบนางอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาอ่อนโยนกว่าครั้งแรก เหวินเปียวจูบนางเรียกร้องให้นางตอบสนอง เย่วเล่อพยายามที่จะดิ้นหนีแต่สุดท้ายเหวินเปียวก็หลอกล่อนางจนเย่วเล่อจูบตอบเขา แขนเรียวคล้องท้ายทอยเขาเอาไว้

เหวินเปียวพอใจมากที่คนใต้ร่างตอบสนอง เขาถอนริมฝีปากออกมาสบตากับนางก่อนจะเอ่ย