บทที่ 1

สายฝน นาถบดีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าไปในร้านอาหารชื่อ "สปริงโฟล์ค" แห่งนี้

เธอได้ยินมาว่าราคาอาหารแต่ละจานที่นี่อย่างน้อยต้องห้าพันบาท เป็นสถานที่ที่คนรวยใช้เงินเป็นเบี้ยเพียงเพื่อรับประทานอาหาร หรืออีกนัยหนึ่งคือเพื่อเพลิดเพลินกับสภาพแวดล้อมที่หรูหราและเงียบสงบ ดังนั้นเธอไม่เคยคาดหวังว่าคู่เดทของเธอวันนี้จะเลือกสถานที่นี้เพื่อพบกับเธอ

มันไม่ใช่ครั้งแรกในชีวิตของเธอที่ไปทานอาหารเย็นที่ร้านระดับไฮเอ็นด์เช่นนี้ แต่คุณก็รู้ มันเป็นเพียงหนึ่งในหลายประสบการณ์นัดบอดของเธอ จริง ๆ แล้วมันเป็นนัดบอดครั้งที่ห้าในรอบสามเดือนที่ผ่านมา พวกเขามักจะนัดในสถานที่ธรรมดาและราคาประหยัดเช่นตามร้านกาแฟ หรือแม้แต่ครั้งหนึ่งในร้านไก่ทอด ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยเมื่อได้รับแจ้งเรื่องเดทของเธอที่ร้านอาหารสุดหรู

แต่เธอคิดว่ามันคงจะดี หมายความว่าคู่เดทของเธอกำลังจริงจังกับเรื่องนี้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สายฝนก็จัดชุดที่ยับยู่ยี่ของเธอให้เข้าที่และเดินตามสาวเสิร์ฟที่ยิ้มแย้มเข้าไปในร้านอาหาร

ผู้ชายที่นัดบอดกับเธอคือกวินท์ โรจน์เจริญ เขามาถึงเร็วกว่าเธอสองสามนาที รอเธออยู่ตรงที่นั่งของเขา

พูดตามตรง เมื่อสายฝนเห็นชายคนนั้น เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้คาดหวังไว้สูงในตอนแรกก็ตาม

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้น แต่ใบหน้าที่มันเยิ้มและเป็นสิวทำให้สายฝนรู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย นอกจากนี้ หัวเถิกของเขายังแสดงอายุของเขาด้วย แม้ว่าเขาจะจงใจเลือกใส่เสื้อเชิ้ตที่ดูเป็นทางการ แต่เขาไม่ได้รีดเสื้อ ซึ่งทำให้ดูไม่เรียบร้อยเลย

จากที่ได้รับทราบข้อมูลของเขา สายฝนรู้ว่าเขาเป็นนักวิจัย ดังนั้นเธอจึงเข้าใจว่าเขาอาจไม่สนใจเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกมากนัก นอกจากนี้ เธอเชื่อว่าบุคลิกของผู้ชายมีความสำคัญมากกว่ารูปลักษณ์ของเขา

เมื่อคิดเช่นนี้ สายฝนก็สามารถระงับความผิดหวังในใจของเธอได้ อมยิ้มแล้วไปที่โต๊ะที่มีหมายเลข 7 แล้วนั่งลง

“คุณสายฝนใช่ไหมครับ?” ชายคนนั้นมีท่าทีประหม่าเล็กน้อยขณะที่เช็ดฝ่ามือที่มีเหงื่อออก “สวัสดีครับ ผมกวินท์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ขณะที่เขาพูด เขายืนขึ้นและยื่นมือออกไปจับมือกับสายฝน