บทที่ 4

สายฝนออกจากร้านสปริงโฟล์คด้วยความรู้สึกเขินอาย

หาญจ้องมองตามสายฝนที่รีบออกจากร้านอาหารไป ขณะมองไปที่หลังของเธอที่หายไปอย่างรวดเร็ว เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และนิ้วที่เรียวยาวของเขาเริ่มแตะบนที่พักแขน เขาอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง

"ท่านประธานครับ" ในขณะนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในร้านอาหารตรงมาที่ข้างหาญ เขารายงานด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "คุณญาดารถติด เธอบอกว่าอาจจะสายห้านาทีครับ"

“บอกเธอว่าไม่ต้องมาแล้ว” สายตาที่เย็นชาของหาญยังคงจ้องมองเงาของสายฝนที่หน้าต่าง น้ำเสียงของเขายังคงไม่แยแสในขณะที่พูดต่อ “ฉันไม่ชอบผู้หญิงอวดดี”

“แต่...” ชายหนุ่มกำลังจะอธิบาย แต่ไม่นานเขาก็ยอมแพ้ เขารู้ดีว่าไม่มีใครเปลี่ยนการตัดสินใจของประธานได้ หลังจากลังเลสองสามวินาที เขาก็ยังต้องลองดู ดูประหม่าเล็กน้อย ชายหนุ่มคนนี้พูดต่อด้วยท่าทางที่ระมัดระวังมาก “แต่ท่านประธานครับ คุณพ่อของท่านนัดครั้งนี้ให้ท่าน…”

“ไปหาข้อมูลผู้หญิงคนนี้มา” หาญพูดราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของผู้ช่วย เขายกมือและส่งนามบัตรของสายฝนให้กับผู้ช่วยที่น่าสงสาร

"ผู้หญิง?" ผู้ช่วยของเขาตกตะลึงชั่วขณะ จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าสายตาของหาญยังคงจ้องมองที่สายฝน

ผู้ช่วยหนุ่มประหลาดใจกับภาพตรงหน้าเขา

เขาตกใจกับคำขอของหาญในขณะที่เขาถามข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งจริง ๆ เหรอ?!

เป็นไปได้อย่างไร!

จากสายตาของเขา เขาไม่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรพิเศษ เพราะมีผู้หญิงสวย ๆ อยู่รอบ ๆ ตัวมากเกินไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขาทำได้แค่เชื่อฟังคำสั่งของประธานเท่านั้น

......

วันรุ่งขึ้น สายฝนไปแผนกการเงินในช่วงเวลาพักของเธอ เธอคุยกับบัญชีค่อนข้างนานถึงเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้

เธอเกลียดการเป็นหนี้ เธอจึงต้องการคืนเงินให้หาญโดยเร็วที่สุด

ในช่วงเวลาอาหารกลางวันเมื่อเธอแน่ใจว่าได้รับเงินเดือนแล้ว เมื่อไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป สายฝนจึงกดหมายเลขของหาญที่จดไว้บนสมุดโน้ตของเธออย่างรวดเร็ว หลังจากเสียงบี๊บยาว ๆ

“สวัสดีครับ” ชายในสายกล่าวทักทาย เสียงของเขาเบาแต่ก็มีเสน่ห์ แต่ทำให้สายฝนประหม่าโดยไม่มีเหตุผล

“สวัสดีค่ะ! ฉันเอง” สายฝนพูด “คนที่ยืมเงินคุณเมื่อวานที่ร้านอาหารสปริงโฟล์ค ฉันได้เงินแล้วค่ะ คุณบอกบัญชีธนาคารของคุณได้ไหมคะ? ฉันจะได้โอนเงินให้คุณ "

หาญไม่ตอบสนอง และเงียบไปไม่กี่วินาที ขณะที่สายฝนสงสัยว่าเขาลืมเธอไปแล้วหรือยัง เสียงเย็นชาของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ผมไม่รับโอนแบบออนไลน์ ถ้าไม่รังเกียจช่วยให้เป็นเงินสดแทน"

สายฝนตกตะลึง

'เขาอยู่ในยุคจูราสสิกหรือเปล่าเนี่ย?' สายฝนคิด 'ทำไมยังมีคนที่รับแต่เงินสด?'