บทที่ 6

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง สายฝนถือใบทะเบียนสมรสอยู่ในมือขณะเดินออกจากสำนักงานเขต เธอรู้สึกมึนงงราวกับอยู่ในความฝัน

เธอไม่เคยคิดที่จะแต่งงานโดยไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน

ทุกอย่างดูเพ้อฝันสำหรับสายฝน ตั้งแต่ที่พวกเขาพบกันจนกระทั่งพวกเขาจดทะเบียนเสร็จ หาญไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงมีสมุดทะเบียนบ้าน

สายฝนก้มหน้ามองดูทะเบียนสมรส พวกเขานั่งเคียงข้างกัน จากภาพถ่ายของพวกเขา เธอเห็นได้ว่าผู้ชายดูเฉยเมยขณะที่เธอดูระแวดระวังและประหม่า

ที่ด้านล่างของรูปถ่ายคือชื่อของพวกเขา

สายฝนพบว่ามันน่าขำที่จริง ๆ แล้วเธอรู้ชื่อสามีของเธอจากทะเบียนสมรส

หาญ รัตนากร

ชื่อของเขาเรียบง่ายแต่สง่างาม มันเข้ากับบุคลิกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

อย่างไรก็ตาม นอกจากชื่อและหมายเลขโทรศัพท์แล้ว สายฝนดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสามีของเธอเลย

จากนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธออาจจะหุนหันพลันแล่นเกินไป แม้ว่าหาญจะดูเหมือนผู้ชายที่เหมาะสม แต่เธอจะทำอย่างไรถ้าจริง ๆ แล้วเขาเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ

ขณะที่สายฝนเริ่มเสียใจกับการตัดสินใจของเธอ ก็มีมือที่เห็นได้ชัดเจนถือบัตรเครดิตปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

“คุณสายฝน ผมรู้ว่าสาว ๆ ตั้งหน้าตั้งตารอแหวนแต่งงานเมื่อได้แต่งงาน แต่ผมขอโทษที่ไม่มีเวลาเตรียมของพวกนี้ ถ้าคุณชอบ คุณเลือกแหวนเองได้เลยนะ”

สายฝนได้ยินเสียงเย็นชาของหาญจากข้าง ๆ เธอ เธอหันไปเห็นเขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่เหมือนหินอัคนีของเขา

“ฉันไม่ต้องการแหวนค่ะ” สายฝนเพิ่งกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอโบกมือและบอกเขาว่า “ฉันไม่สนเรื่องพวกนี้”

สายฝนได้ผ่านวัยของการใฝ่หาความรักมานานแล้ว สำหรับเธอ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นสามีของเธอโดยชอบด้วยกฎหมาย แต่เธอก็ไม่อยากรู้สึกว่าเธอเป็นหนี้อะไรเขา

หาญไม่ยอมให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธ