บทที่ 5

EP.5

"จ่ายค่าเช่าที่แม่บ้านชื่อพร" พี่นธีบอกสั้น ๆ แล้ววางกระเป๋าของฉันลงก่อนจะยื่นคีย์การ์ดมาให้ พร้อมกับบอกรหัสปลดล็อกประตู

พันกว่าจริง ๆ เหรอ...

ฉันมองดูห้องที่คล้ายห้องพี่นธีทุกอย่าง ข้าวของเครื่องใช้มีครบ ในครัวมีอุปกรณ์ทำอาหารซึ่งห้องของพี่นธีไม่มี

"แม่บ้านเหรอคะ" ฉันขมวดคิ้วถามอีกครั้งแต่ไม่ได้รับคำตอบกลับมาเพราะเขาบอกว่าไม่ชอบพูดซ้ำ ถ้าพูดซ้ำนั่นแปลว่ากำลังหงุดหงิดแล้ว อันนี้ฉันเดาว่าน่าจะเป็นแบบนั้น

แล้วพี่นธีก็เดินกลับไปห้องของตัวเอง

โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดฉันจึงไม่ต้องไปเรียนและไม่มีกิจกรรมรับน้องในวันนี้ เพราะรุ่นพี่แจกภารกิจและต้องทำให้เสร็จภายในห้าวัน

ภารกิจที่ฉันได้รับค่อนข้างจะง่ายถ้าเทียบกับเพื่อนคนอื่น เพราะรุ่นพี่แค่ให้ฉันบอกความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'รุ่น' เท่านั้น

ฉันจัดของตัวเองที่มีเพียงไม่กี่อย่างให้เข้าที่ก่อนจะเดินไปดูโซนครัวขนาดกะทัดรัดแต่มีของใช้เกือบทุกอย่างด้วยความตื่นเต้น

ที่ชอบห้องครัวและชอบทำอาหารเพราะมันทำให้รู้สึกเหมือนว่ามีแม่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันโตมากับการมองดูท่านทำกับข้าวในแต่ละวันและเรียนรู้ทุกอย่างจากท่าน คนที่จากไปเมื่อสองปีก่อนและไม่มีวันกลับมา

ฉันยิ้มออกมากับตัวเองและมองดูพื้นที่ตรงนั้นเงียบ ๆ ก่อนไปทำงานต้องทำกับข้าวเลี้ยงพี่นธีสักมื้อเพื่อเป็นการขอบคุณแล้วละ

ก๊อก ๆ

ฉันเคาะประตูห้องตรงข้ามสองสามที และรอไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับสภาพเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองตัวใหม่แล้วแต่ก็แนวเดิม นั่นคือกางเกงวอร์มแบรนด์แท้ราคาแพงกับเสื้อกีฬาสีแดงเลือดหมู (เสื้อคณะ)

"..." สายตาคมเข้มมองมาด้วยคำถามเหมือนรำคาญ ฉันคงรบกวนเวลานอนของเขาอีกแล้ว

อย่างหนึ่งที่รู้เกี่ยวกับตัวเขาตอนนี้คือชอบนอนตลอดเวลา ขี้เซาเป็นที่สุด

"เย็นนี้เนยจะทำกับข้าวเลี้ยงพี่นธี ไม่ต้องออกไปซื้อนะ"

"..." เขามองนิ่งก่อนจะพยักหน้านิด ๆ เปลือกตาแทบจะปิดเข้าหากัน

"พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

"อะไรก็ได้" เขาตอบเสียงงัวเงียก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน "ฉันเกลียดการถูกวุ่นวายเวลานอน"

"ขอโทษค่ะ เนยไม่รบกวนแล้ว" ฉันบอกแล้วดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ

จากนั้นก็ลงไปซื้อของมาทำกับข้าว โชคดีที่มีร้านขายของสดพวกผัก เนื้อ ของทะเลอยู่ไม่ไกลมากแค่เดินไปราว ๆ สามร้อยเมตรก็ถึง

หลายชั่วโมงต่อมา

ก๊อก ๆ

ฉันคิดว่าอาจจะโดนไล่ออกจากที่นี่สักวันเพราะพี่นธีจะรำคาญนี่แหละ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาคงไม่ชวนฉันอยู่ห้องนี้แน่

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบทุ่ม ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้วและเตรียมตัวออกไปทำงาน

"..."

"เนยรบกวนไหม" ฉันรีบถามคำถามนี้เป็นอันดับแรกเพราะกลัวจะรบกวนเขาอีก

"..." พี่นธีไม่ตอบแต่มองดูฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะตอนนี้ฉันใส่เดรสรัดรูปยูนิฟอร์มของร้านแต่สวมทับด้วยกางเกงยีนขาสั้นเอวสูงเอาไว้

"เนยจะไปทำงานค่ะแต่ชวนพี่กินข้าวด้วยกันก่อน เดี๋ยวยกมาให้" ฉันบอกแล้วส่งยิ้ม ฝ่ายพี่นธีก็นิ่งเช่นเดิมไม่ได้เอ่ยอะไรแล้วเดินเข้าห้องโดยไม่ปิดประตู ฉันจึงหันหลังเข้าห้องตัวเองเพื่อเอากับข้าวมากินที่ห้องเขา

เรากินข้าวกันเงียบ ๆ เพราะคนตรงหน้าไม่ยอมพูดเลยสักคำ ฉันจึงไม่กล้าส่งเสียงใดรบกวนเขา

"แมวตัวนั้น" อยู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา แถมยังพูดถึงแมวเนี่ยนะ "เอามันขึ้นมาให้หน่อย"

"คะ ?" ฉันถามย้ำอีกครั้งอย่างลืมตัวและไม่ค่อยเข้าใจความคิดเขาเท่าไรนัก ก่อนจะรีบเอ่ยประโยคต่อมา "พี่หมายถึงให้เอาแมวตัวนั้นขึ้นมาที่ห้องเหรอ"

"อืม"

"ได้ค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้เนยไปดูมันนะ เราต้องเอามันไปตรวจร่างกายก่อน" ฉันบอกแล้วยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ เห็นนิ่ง ๆ แต่ใจจริงก็รักสัตว์เหมือนกันนะเนี่ย

"วันนี้ล่ะ" เขาถามแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน

"วันนี้เนยต้องไปทำงานแล้ว"

"..." เขาเงียบแล้วก็กินข้าวต่ออีกคำ "จ้างเอาแมวไปหาหมอ"

"หา ! ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ถ้าทำแบบนั้นเขาไล่เนยออกแน่" ฉันบอกปัดแต่ก็แอบหวั่นใจที่เป็นฝ่ายปฏิเสธเขา ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวที่จะปฏิเสธเขา หรือเพราะเขาทำดีกับฉันหลายอย่าง