Chapter 1 - ลูกค้าสาวคนแรกในรอบหลายปี 1/2

สามทุ่มกว่าๆ เกือบสี่ทุ่ม ใกล้เวลาร้านปิด หลังจากลูกค้าคนสุดท้ายของร้านเพิ่งกลับไป เสียงของ ยักษ์ ชายวัยสามสิบต้นๆ เจ้าของร้านเฮียยักษ์สักสวย ดังขึ้นพร้อมอารมณ์ขุ่นมัว เขากำลังโมโหลูกน้องตัวดีอย่าง บาส ที่ทำงานพลาดแล้วพลาดอีก ทั้งที่เป็นงานง่ายๆ อย่างการผสมสีสำหรับสัก แม้จะย้ำหลายครั้งแล้วว่าสีต้องมีความเข้มพอดี ไม่อย่างนั้นจะสักออกมาไม่สวย แต่บาสกลับผสมเข้มเกินไป จนต้องเสียของอีกชุด

“ไอ้เชี่ยบาส! กูสอนมึงกี่รอบแล้ววะ สอนจนปากเปียกปากแฉะ ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปช่วยป้าน้อยขายน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยเหมือนเดิมไป๊!” ไม่พูดเปล่า หากแต่ยังตามมาด้วยเสียงตบโต๊ะดังปึงปังเพื่อระบายอารมณ์

บาสเบะปากแบบคนหมดคำแก้ตัว พูดอ้อมแอ้มเสียงเบา ทว่าก็ดังพอที่ยักษ์จะได้ยิน

“ก็เฮียสอนเร็วจะตาย พูดรัวอย่างกับร้องเพลงแร็ป ใครมันจะไปจำทันล่ะ” เขาทำท่าอิดออดพลางถอยหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเกาหัวแกรกๆ ทำหน้าเหมือนเด็กทำผิดแต่ก็ยังกล้าเถียง

“กูไม่ได้สอนเร็ว แต่สมองมึงมันช้าเอง ไอ้บาส ถ้ามึงตั้งใจมากกว่านี้ ป่านนี้มึงคงเป็นด็อกเตอร์ไปแล้ว!”

บาสยักไหล่พร้อมกับทำหน้ากวนๆ ทำปากงุบงิบงึมงำคล้ายกำลังจะเถียงกลับและล้อเลียน ก่อนยักษ์จะปาหมอนใบเล็กที่วางบนเตียงสักขว้างใส่ไอ้เด็กปีนเกลียวไม่รู้จักโต

ทว่าทันใดนั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูหน้าร้านดังขึ้น ทั้งสองหยุดทะเลาะ พลันหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน ก่อนจะเห็นหญิงสาวสองคนที่พวกเขาไม่คุ้นหน้าเดินเข้ามาในร้าน ยักษ์ชะงักไปชั่วครู่ ส่วนบาสก็นิ่งเหมือนหุ่นที่สตัฟฟ์เอาไว้ไม่มีผิด

เหตุเพราะสองสาวที่เพิ่งเข้ามานั้น พวกเธอหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากโฆษณาสกินแคร์ อายุของทั้งคู่น่าจะราวๆ ยี่สิบต้นๆ เห็นจะได้ สาวคนแรกมีผมยาวตรงสีดำสลวย เธอสวมเดรสสีอ่อนดูเรียบร้อย ส่วนอีกคนมีผมสีช็อกโกแลตดัดลอนเล็กน้อย สวมสายเดี่ยวสีเบจ กับกางเกงขาสั้นสีดำจุ๊ดจู๋ดูสบาย ซึ่งคนหลังนี่แหละที่ทำให้เจ้าของร้านถึงกับมองตามตาไม่กะพริบ

“สวัสดีค่ะ เอ่อ...ที่นี่ใช่ร้านเฮียยักษ์รึเปล่าคะ” หญิงสาวผมดัดลอนถามขึ้น ดึงสติที่เริ่มหลุดลอยของเขากลับมา

“ครับ ใช่ครับ ผมเฮียยักษ์เองครับ”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้น เธอหยิบมันออกจากกระเป๋าสะพาย มองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“แป๊บหนึ่งนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมส่งโทรศัพท์ไปให้เจ้าของร้าน เขามองหน้าเธอด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือรับมันมา