Chapter 2 - สมาธิเริ่มแตกกระเจิง 2/2

“ขึ้นไปนอนบนเตียงเลยครับ เดี๋ยวเฮียขอปรับไฟก่อน” ยักษ์บอกเธอ พลางเดินไปเปิดโคมไฟดวงใหญ่ที่อยู่เหนือเตียงสำหรับสัก หรี่ไฟดวงหลักของห้องให้สลัวลง เพื่อให้แสงส่องพอดีกับบริเวณที่ต้องสัก ไม่จ้าจนเกินไปและไม่มืดจนมองรายละเอียดไม่ชัด “เอาล่ะ พร้อมหรือยังครับ ทีนี้เลือกมาได้เลย ว่าอยากจะสักข้างซ้ายหรือขวาดี”

“อืม...ข้างขวาดีกว่าค่ะเฮีย” ยาหยีใช้เวลาคิดเพียงครู่เดียวก่อนจะตอบ

ยักษ์พยักหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์สำหรับเริ่มต้นกระบวนการสัก มือเปล่าของเขาหยิบจับขวดสี เปิดฝาออก ก่อนจะเทลงในภาชนะผสมด้วยความเคยชิน ปลายนิ้วเปื้อนสีเพียงเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับการเตรียมสีให้เข้ากับโทนที่เธอเลือกไว้ เขาขยับข้อมือจัดวางขวดและเครื่องมืออย่างเป็นระเบียบ ราวกับทุกการเคลื่อนไหวเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

หลังจากทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมแล้ว เขาหันกลับไปมองยาหยีที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงสัก ริมฝีปากของเขาขยับน้อยๆ เป็นรอยยิ้มจาง ก่อนจะเอ่ยออกมา

“เฮียขออนุญาตดึงเสื้อลงหน่อยนะ จะได้ลงลายได้สะดวก” ยักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เป็นธรรมชาติ

ทว่าปัญหาก็เกิดขึ้น เมื่อวันนี้ยาหยีดันเลิกสวมสปอร์ตบรา พอเธอลองดึงของเสื้อในให้ร่นลงเล็กน้อย แต่ด้วยเนื้อผ้าที่ค่อนข้างหนา หากไม่รั้งมันไว้ มันก็ดีดกลับขึ้นมาเหมือนเดิม เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองยักษ์

“เอ่อ...แบบนี้...ต้องทำยังไงดีคะเฮีย” เธอถามออกไปตรงๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

“ถอดเลยดีไหม เดี๋ยวเฮียเอาผ้าขนหนูมาปิดไว้ให้ หรือถ้าไม่โอเค งั้นหนูก็รั้งขอบเสื้อในไว้เองตอนเฮียทำก็ได้ เลือกเอาว่าแบบไหนหนูสบายใจกว่ากัน”

ยาหยีรู้สึกว่าหน้าของเธอร้อนผะผ่าวขึ้นมาทันที แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างมืออาชีพ ไม่มีท่าทีล้อเล่นหรือส่อแววกะลิ้มกะเหลี่ยเลยสักนิด แต่เธอกลับรู้สึกประหม่าอย่างช่วยไม่ได้

“เอ่อ...แล้วแบบไหนเฮียจะทำงานสะดวกกว่าล่ะคะ”

“ถ้าให้สะดวกจริงๆ ก็คงต้องแบบแรกนะ หนูจะได้ไม่ต้องรั้งเสื้อไว้ตลอดเวลา เฮียจะได้ทำงานได้เต็มที่” ยักษ์มองเธอด้วยสายตาสงบ แม้ภายในใจจะเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ยาหยีเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่าหน้าของเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เพราะเธอไว้ใจเขา และรู้ว่ายักษ์เป็นมืออาชีพ เธอจึงพยักหน้ารับ