บทที่ 7

ในเรือนสกุลเซียวมีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าที่อยู่ในเรือน ส่วนบิดาและมารดายังไม่กลับจากทำนา ทั้งลี่อิน ลู่อันและเซียวอี้หยางก็มีหน้าที่ของตนเอง เหลือเพียงหวังชิงหว่านที่นั่งพักเอื่อยเฉื่อยอยู่ในที่นั่งหน้าเรือน นางเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางคิดในใจ

“สวรรค์ตอนนี้ข้าเริ่มจับปลาขายแล้วนะ...จากนี้ก็คงจะเป็นปลูกผัก ทำนา เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ ... นับว่าเป็นชีวิตเรียบง่ายที่ตามข้าร้องขอ...

เฮ้อ! เอาเถอะถือว่าข้าไม่รอบคอบเอง...ที่ไม่ขอเงินด้วย”

นางนึกบางอย่างได้กลับเข้าไปในเรือน ดึงหีบสินเดิมที่หวังฮูหยินกล่าวว่าจัดเตรียมให้ ความจริงแล้วทั้งหมดล้วนเป็นของใช้ส่วนตัวของนางที่บิดามอบให้ก่อนหน้า นางเปิดหีบหลายหีบออกมา

“ล้วนเป็นเสื้อผ้าที่นำมาใส่ไม่ได้ทั้งนั้น....ของพวกนี้เอาไปขายเปลี่ยนเป็นเงินจะดีกว่า” นางในฐานะฮูหยินขุนนางบางส่วนก็ควรต้องเก็บไว้ จึงจัดแจงแยกของอยู่ครึ่งเค่อก็ได้ยินเสียงเด็กสาว

“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้” เสียงลี่อินตะโกนเรียกอยู่หน้าเรือน หวังชิงหว่านจึงเอ่ยตอบ

“ลี่อินหรือ เข้ามาข้างในสิ”

ผ้าม่านถูกเลิกขึ้นปรากฏเด็กสาวใบหน้ายิ้มแย้ม นางปรายตามองของเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง เด็กสาวรีบเก็บซ่อนอาการเดินเข้ามานั่งตรงหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงยินดี “พี่สะใภ้ ข้าขายปลาหมดแล้ว...ได้เงินมา 70 อีแปะ ข้าแบ่งไปซื้อเนื้อหมู 1 ชั่ง นี่คือเงิน 50 อีแปะที่เหลือเจ้าค่ะ”

หวังชิงหว่านมองเงินในมือเด็กน้อย ทั้งดีใจและสะท้อนใจ เงินเท่านี้ซื้อปิ่นปักผมให้พี่หญิงหวังหรูเยว่ของนางไม่ได้ด้วยซ้ำ

เฮ้อ!! ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ความเหลื่อมล้ำยังคงมีอยู่ นางยื่นมือไปรับแบ่งออกมา 25 อีแปะแล้วพูดส่งที่เหลือคืนเอ่ย “เจ้าเอาส่วนนี้ไปแบ่งกับลู่อัน ถือว่าพวกเราร่วมการค้าด้วยกัน”

ลี่อินยิ้มอย่างดีใจ แต่ก็หุบยิ้มโดยเร็วพูดขึ้น “ได้อย่างไรกัน ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อยแค่ได้กินปลาก็นับว่ามากพอแล้ว”

ชิงหว่านยัดเงินใส่มือแล้วพูดขึ้น “หากเจ้าไม่ช่วยขายปลา ก็ไม่ได้เงินก้อนนี้ เจ้าอย่าปฏิเสธเลยข้ายังมีเรื่องจะรบกวนเจ้าอีก”

ลี่อินรับเงินมาเม้มปากระงับความดีใจแล้วถาม “พี่สะใภ้มีอะไรจะสั่งข้าก็บอกมาได้เลยเจ้าค่ะ”

ชิงหว่านยิ้ม “ก่อนอื่นเอาหมูไปเก็บเสียก่อน”

ลี่อินรีบลุกขึ้นเอ่ย “ได้ ๆ เจ้าค่ะ เรื่องเล็กน้อยเดี่ยวข้ากลับมานะเจ้าคะ”

ชิงหว่านดึงปิ่นหยกเล็ก ๆ ใบหนึ่งออกมา แล้วส่ายหน้า แต่ละชิ้นล้วนมีมูลค่าหลายตำลึง จะมอบให้ลี่อินใช้ก็ยังไม่เหมาะ นำไปขายแล้วซื้อให้นางใหม่จะดีกว่า

ลี่อินหายไปไม่นานก็กลับมา เห็นชิงหว่านยืนอยู่หน้าเรือนก็เอ่ยถาม “พี่สะใภ้มีอะไรจะใช้ข้าหรือเจ้าคะ”

“เจ้ารู้จักโรงจำนำหรือไม่”

ลี่อินกระพริบตาตอบ “รู้จักเจ้าค่ะ” นางย่อมรู้จัก เพราะไม่นานมานี้ นางกับมารดาพึ่งไปจำนำของเพื่อจัดงานแต่งพี่ชาย

ชิงหว่านยิ้มเล็กน้อยเอ่ย “ที่นี่มีรถลากใช่หรือไม่ เจ้าไปนำมันมา” ลี่อินพยักหน้าอย่างงวยงงอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด

ชิงหว่านยกหีบขึ้นรถลากโดยมีลี่อินช่วย รถลากคันเล็กไม่พอหีบทั้งหมด ชิงหว่านเอ่ย “งั้นวันนี้เอาไปเท่านี้ก่อน...เจ้าช่วยนำทางพาข้าไปโรงจำนำได้แล้ว”

ลี่อินเผลออ้าปากค้างอยากจะเอ่ยบางคำ แต่นางเห็นสายตาของชิงหว่านก็ไม่กล้าเอ่ยได้แต่รับคำ “เจ้าค่ะ”