บทที่ 104

อย่างไรเสียหลี่ซือซือก็เป็นตัวปัญหาคนหนึ่ง

ได้ยินถ้อยคำนี้แล้ว กู้หว่านเยว่เองก็ยกมุมปาก ต่อมาสมควรทำเยี่ยงไร นางนับว่าเกิดความคิดภายในใจแล้ว

กลับไปทางฝั่งบ้านของตน ซูจิ่นเอ๋อร์และนางหยางหาหญ้าแห้งมามากแล้ว วางที่นอนลงไปก็นุ่มสบายเป็นอย่างมาก

“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านนอนหลับก่อนสักหนึ่งตื่นเถอะ”

ซูจิ่นอ๋อร์เอ่ยทักทาย

“ข้าทำมื้อเย็นเอง ในห่อสัมภาระยังมีข้าวกล้องและผักป่าเหลืออยู่เล็กน้อย สามารถต้มโจ๊กผักป่าหม้อหนึ่งได้พอดี”

“ต้มมากหน่อย แจกจ่ายให้ผู้อื่นคนละเล็กน้อย”

ซูจิ่นเอ๋อร์พยักหน้าลง จุดไฟตั้งหม้อเริ่มทำงานแล้ว

“ข้าไปทำธุระก่อน ท่านช่วยข้าดูหน่อยเถอะ”

กู้หว่านเยว่นับว่ามีเวลาดูว่าตกลงภายในมิติวิเศษเป็นเช่นไรแล้ว พูดทักทายซูจิ่งสิง ตัวคนก็เข้ามิติวิเศษแล้ว

ชั่วขณะเข้าสู่มิติวิเศษ นางก็ตกตะลึงอึ้งงันอยู่กับที่ นี่ใช่มิติวิเศษอึมครึมในอดีตแห่งนั้นหรือไม่?

หอแห่งโอสถและร้านอาหารเลิศรสแต่ละตึกมิได้เปลี่ยนไป แต่หินปูนที่อยู่รอบข้างพวกมันกลับกลายเป็นทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไปแล้ว

เหนือศีรษะคือท้องฟ้าและเมฆขาว ยังมีสายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นปะทะใบหน้า แม่น้ำใสสะอาดสายหนึ่งไหลคดเคี้ยวกลางทุ่งหญ้า

“นี่ก็คือทุ่งเลี้ยงสัตว์ของข้ากระนั้นรึ?”

กู้หว่านเยว่พูดออกมาอย่างสุดระงับ

หากมีผลไม้อีกหน่อย วัวแกะ สร้างกระท่อมเล็กริมแม่น้ำหนึ่งหลัง เช่นนั้นที่นี่ก็เป็นบ้านที่นางฝันถึงแล้ว!

“ยินดีกับนายหญิง นี่คือลักษณะหลังเปิดใช้งานระบบสภาพอากาศของมิติ เพื่อเป็นรางวัลความขยันกักตุนสินค้าแก่นายหญิงในระยะนี้ ระบบยกระดับทุ่งเลี้ยงสัตว์ให้แล้ว

นับแต่วันนี้ไป ทุ่งเลี้ยงสัตว์ผืนนี้ก็เป็นของนายหญิงชั่วนิรันดร์

นายหญิงสามารถใช้ความหมั่นเพียรของตน เปลี่ยนแปลงรูปแบบของทุ่งเลี้ยงสัตว์ตามความชอบได้”

เสียงเครื่องจักรของระบบ เจือความยินดีที่สังเกตได้ยาก