บทที่ 106

ซูจิ่นเอ๋อร์เป็นใบ้ในทันใด

บัดนี้นางอยากให้ตนเองถูกพิษด้วยจริงๆ เท่านี้ก็สามารถล้างมลทินให้พี่สะใภ้ใหญ่ได้แล้ว

เห็นหลี่ซือซือคนต่ำต้อยบรรลุเป้าหมาย ซูจิ่นเอ๋อร์ร้อนใจมาก

หลี่ซือซือยกมุมปาก

นางกลับอยากเห็น กู้หว่านเยว่จะแก้สถานการณ์เยี่ยงไร

เป็นวิชาแพทย์แล้วมีอะไรดี สามารถถอนพิษให้ทุกคนได้ สามารถคลายความสงสัยของทุกคนได้หรือไม่เล่า?

เพียงทุกคนเกิดความสงสัยต่อกู้หว่านเยว่ เช่นนั้นทั้งหมดที่กู้หว่านเยว่เคยทำมา ก็ล้วนสูญเปล่าแล้ว!

มีความสุข มีความสุข!

บัดนี้หลี่ซือซือเพียงรู้สึกมีความสุขมากภายในก้นบึ้งของหัวใจ เป็นความน่ายินดีที่ได้ล้างอายให้ตนเอง

กลับไม่คาดคิดจู่ๆ เสียงแผ่วเบาพลันดังขึ้นอย่างกะทันหันที่ด้านหลัง

“ข้ายินดีรับประกันให้แม่นางกู้ นางไม่ใช่คนพรรค์นั้นเป็นอันขาด”

ผู้พูดก็คืออวิ๋นมู่ เขาเองก็ถูกพิษแล้ว ใบหน้าเผือดซีด

ลุกขึ้นยืนโงนเงน มีรัศมีของคนงามยามเจ็บป่วย

หลี่ซือซือเห็นแล้วก็เกิดความริษยาขึ้นมาระลอกหนึ่ง ถือสิทธิ์อะไรชายที่ดีล้วนล้อมรอบกายกู้หว่านเยว่ ยิ่งทำให้นางกระอักเลือดก็คือถ้อยคำของอวิ๋นมู่ เขาถึงขั้นเชื่อกู้หว่านเยว่ เสียสติไปแล้วกระนั้นหรือ?

คล้ายกับว่าเขารู้จักกู้หว่านเยว่ได้ไม่นานกระมัง?

ต่อมา เหตุการณ์ที่ทำให้นางกระอักเลือดยิ่งขึ้นไปอีกปรากฏออกมาแล้ว

เหยียนฮูหยินพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าเองก็เชื่อแม่นางกู้ นางมิใช่คนพรรค์นี้”

สกุลเซิ่งและสกุลหลี่เองก็พูดเหมือนกันพร้อมพยักหน้า

“หากแม่นางกู้จะหนี ก็หนีไปตั้งแต่แรกแล้ว เหตุใดยังช่วยพวกเราอีกหลายครั้งเพียงนั้น

พวกเราล้วนเชื่อในตัวแม่นางกู้ นางไม่มีวันวางยาทำร้ายพวกเรา”