บทที่ 110

สายตาเจ้าเล่ห์ของฮูหยินผู้เฒ่าซูตกลงบนห่อสัมภาระของกู้หว่านเยว่ ตั้งใจพูดเสียงดัง

“สัมภาระของกู้หว่านเยว่ใหญ่เพียงนี้ คงมิได้ซ่อนของกินไว้กระมัง ให้นางแจกจ่ายออกมาเถอะ คงไม่ปล่อยให้ทุกคนหิวตายหรอกกระมัง”

“ท่านหมายความว่ากระไร?”

ซูจิ่นเอ๋อร์โมโหกำหมัดแน่น

ถ้อยคำนี้พูดออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังหาศัตรูให้พวกเขา!

“ข้าหมายความว่ากระไร ความหมายของข้าก็คือกู้หว่านเยว่เห็นทุกคนหิวตายก็ไม่นำอาหารมาแจกจ่ายให้ทุกคน ช่างใจดำอำมหิตนัก!”

สายตาฮูหยินผู้เฒ่าซูสะท้อนความลำพองใจ ตรงข้ามกันนางบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็คือให้ทุกคนอิจฉากู้หว่านเยว่ ดีที่สุดคือแย่งของกินจากนางมา

อาศัยช่วงแย่งของกิน นางเองก็สามารถเข้าไปเอาเปรียบได้บ้าง

น่าเสียดาย ความหวังของนางต้องสูญเปล่า เพียงนางพูดคำนี้ เหยียนฮูหยินก็เบ้ปาก

“ช่างหน้าไม่อายจริงๆ ตนเองไม่มีกินก็ไปหมายตาของผู้อื่น”

“นั่นน่ะสิ แม่นางกู้ช่วยพวกเรามามากพอแล้ว ไฉนเลยยังจะกล้าละโมบเสบียงอาหารของนาง ชาติก่อนเป็นวิญญาณตายเพราะความหิวกระมัง”

คนอื่นเองก็ต่างพากันช่วยพูด ฮูหยินผู้เฒ่าซูคิดไม่ถึงว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาถึงขั้นยังเลือกช่วยกู้หว่านเยว่ ทันใดนั้นโมโหแทบแย่

“พวกเจ้าแต่ละคนล้วนเป็นพระโพธิสัตว์กลับชาติมาเกิด มีความสามารถก็อย่าร้องหิว”

พูดไป ฮูหยินผู้เฒ่าซูกลืนน้ำลาย ไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ช่างหิวมากจริงๆ

“ท่านแม่ กินดินกวนอิมเถอะ”

นางจินกอบของสีดำมะเมื่อมเล็กน้อย ประคองมาหยุดตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าซู

พวกเขาสกุลซูล้วนมิได้รับความช่วยเหลือจากกู้หว่านเยว่ บัดนี้หิวโหยท้องร้องโครกคราก ฝีเท้าซวนเซ

ฮูหยินผู้เฒ่ากินหนึ่งคำ รู้สึกขมปากไปหมด รีบถุยๆ ตบนางจินหนึ่งฉาดอย่างไม่สบอารมณ์