บทที่ 114

ซูหัวจวิ้นชี้ไปที่ท้องฟ้า

“หลี่ซือซือ หลี่ซือซือกลับมาหาข้าแล้ว”

แม้ว่าหลี่ซือซือจะกรรมตามสนอง แต่เมื่อซูหัวจวิ้นพูดเช่นนี้ขึ้นมา ประกอบกับรอบด้านมืดมิด ทุกคนก็รู้สึกว่าเส้นขนทั้งร่างลุกพรึบ กวาดตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว

ซุนอู่เองก็ยังรู้สึกได้ถึงลมร้ายที่กำลังโชยมา เขาจึงหยิบแส้ขึ้นมา เดินไปหาซูหัวจวิ้น แล้วเฆี่ยนเขาด้วยความโกรธ

“ถ้าเจ้ายังกล้าพูดไร้สาระอีก ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

“โอ๊ยๆๆ ข้าไม่ได้พูดไร้สาระ หลี่ซือซือกลับมาแล้วจริงๆ นางโทษข้าที่ไม่ดูแลนาง โทษที่ข้าไม่ปกป้องนาง... แล้วก็ท่านแม่ นางเองก็กำลังโทษท่านด้วย!”

จู่ๆ ซูหัวจวิ้นก็ชี้ไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าซู ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าซูกรีดร้องด้วยความตกใจ

“อ๊าๆๆ เจ้าสี่ ท่านจะตายแล้ว ยังมาพูดไร้สาระอะไรอยู่อีก?”

ซูจิ่นเอ๋อร์สั่นงันงกอยู่ในอ้อมแขนของหยางซื่อ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านว่า หลี่ซือซือนาง...”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองนางแล้วถามว่า “เจ้าเคยทำอะไรผิดหรือเปล่าเล่า?”

“ไม่เคยเจ้าค่ะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์คิด นอกจากช่วงแรกที่นางทำตัวโง่ๆ ก็ไม่น่าจะทำเรื่องผิดใจกับนางอีก?

“ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด เช่นนั้นจะกลัวอะไร?”

ด้วยกังวลว่าคำพูดของซูหัวจวิ้นจะทำให้เกิดความตื่นตระหนก กู้หว่านเยว่จึงพูดเสียงดัง

“ซูหัวจวิ้นกำลังป่วยเป็นฮิสทีเรียแล้ว”

“อะไรคือฮิสทีเรีย?”

“พูดง่ายๆ ก็คือ จิตใจได้รับการกระตุ้นเกินไป หรือว่ามีไข้สูงมาก ทำให้สมองเลอะเลือนจนเกิดอาการประสาทหลอน”

ซูจิ่นเอ๋อร์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ

ซูหัวจวิ้นต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ ถึงได้มีอาการประสาทหลอนเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้น นางก็ยังรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อย หลับไปในอ้อมกอดของหยางซื่อ

อีกด้านหนึ่ง ตระกูลซูเก่า ซูหัวจวิ้นและฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลซูต่างหวาดกลัวเสียจนรีบก่อไฟ นั่งรวมตัวกันอย่างหวาดระแวง ไม่กล้าหลับตาเลย

อย่างไรเสีย ถูกเสียงเอะอะของพวกเขาปลุกเข้า ใครก็ล้วนไม่ได้นอนดี

ตกดึก กู้หว่านเยว่ที่กำลังนอนหลับสนิท รู้สึกได้ถึงเม็ดฝนที่ตกลงบนเปลือกตา