บทที่ 118

หากซูหัวจวิ้นกล้าหาเรื่องนาง ช่วงนี้นางก็คันไม้คันมือ อยากระบายอารมณ์อยู่พอดี

ซูจิ่นเอ๋อร์ยังกังวลอยู่เล็กน้อย นับตั้งแต่ที่หลี่ซือซือตายไป ลุงสี่ของนางคนนี้ก็ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว

คนบ้าคนหนึ่ง ยากจะรู้ได้ว่าเขาจะทำเรื่องอะไรออกมาบ้าง

“พี่สะใภ้ใหญ่ระวังไว้ดีกว่านะเจ้าค่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ท่านตะโกนออกมาแค่คำเดียว ข้าจะรีบไปทุบเขาให้ตายเลยเจ้าค่ะ!”

“ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก เจ้าดูแลตัวเองกับท่านแม่ให้ดีก็พอแล้ว ข้าจะพาพี่ชายเจ้าไปอาบน้ำเสียหน่อย”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน กู้หว่านเยว่ก็ยกร่างของซูจิ่งสิงขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องครัว

เมื่อเดินเข้าไปในครัว ซูจิ่งสิงก็นั่งลงอย่างช่ำชอง แก้มของเขาแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“ข้าอาบเองก็ได้”

“อ้อ”

กู้หว่านเยว่เองก็ไม่ได้คิดจะช่วยเขาอาบเช่นกัน

“ข้าจะไปอาบน้ำในมิติ ส่วนท่านอาบข้างนอก อาบไปด้วยก็ระวังคนให้ข้าไปด้วยนะเจ้าคะ”

มิติ? นั่นคืออะไร?

ซูจิ่งสิงสงสัยนัก เมื่อเห็นว่าหลังจากกู้หว่านเยว่ลงกลอนประตูห้องครัวแล้ว กะพริบตาหนึ่งครั้ง นางก็หายตัวไปทันที

“กู้หว่านเยว่!”

การหายตัวไปอย่างกะทันหันของผู้หญิงคนนั้น ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ ถึงกับกลัวว่านางจะไม่กลับมาอีก

ทันทีที่กู้หว่านเยว่เข้ามาในมิติ นางก็ได้ยินเสียงซูจิ่งสิงเรียกนางอยู่ข้างนอก

“ท่านเรียกข้าทำไมเจ้าคะ?” นางปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เจ้า...”

ดวงตาของซูจิ่งสิงเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เหตุใดนางถึงปรากฏตัวได้ และหายตัวไปในอากาศได้เช่นนี้?!

“เจ้า เจ้า...”

ซูจิ่งสิงที่มักจะเป็นผู้ใหญ่เสียจนผู้คนลืมอายุจริง ท่าทางตกตะลึงเช่นนี้ ก็น่ารักไม่หยอก

“หยุดเจ้าๆๆๆ ได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านรีบไปอาบน้ำเถอะ”

ความเปียกชื้นบนร่างกายทำให้นางไม่ชอบใจ กู้หว่านเยว่จึงเข้ามาในมิติอีกครั้งโดยไร้คำอธิบาย

ในนี้มีบ่อน้ำพุร้อน แต่กู้หว่านเยว่ไม่มีเวลามาแช่ นางตรงไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ เป่าผมให้แห้ง ใส่เสื้อผ้าที่สะอาดแล้วรีบออกมา

ซูจิ่งสิงยามนี้กำลังแต่งตัว หน้าท้องเป็นลอนกล้ามแปดส่วน ไหล่กว้างองอาจ สะโพกแคบเข้ารูป เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ