บทที่ 124

ซูจิ่งสิงยังคงครุ่นคิดเรื่องของเว่ยเฉิง เมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

ทั้งสองคนตามหาไปทั่ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของซูจื่อชิง

เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ซูจิ่งสิงจึงทำได้เพียงทิ้งสัญญาณลับเพื่อติดต่อไว้ในเมือง

หากซูจื่อชิงยังมีชีวิตอยู่ เมื่อเห็นสัญญาณลับก็จะตามมาหาพวกเขาได้

ปรากฏว่าเมื่อทั้งสองคนออกจากเมือง ก็พบกับซูจิ่นเอ๋อร์ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่รองกลับมาแล้ว!”

“จริงหรือ?”

นี่มันเหมือนกับพบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เดิมทีคิดว่าคงหาซูจื่อชิงที่อำเภอหลานเจียไม่เจอ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกลับมาเองแล้ว

กู้หว่านเยว่รีบขับลาเทียมเกวียนตามซูจิ่นเอ๋อร์ไปยังกลุ่มคน

เมื่อเห็นซูจื่อชิงนั่งพิงอยู่บนลาเทียมเกวียนอีกคัน แขนข้างหนึ่งห้อยลงมาข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ข้าง ๆ เขา มีเมี่ยชิงหว่านนั่งอยู่ด้วยความโศกเศร้า

“แขนเจ้าหักหรือ?” ได้เลย เพิ่งจะมีคนเจ็บไปหนึ่งคน ตอนนี้เพิ่มมาอีกหนึ่งแล้ว

“น่าจะหัก ข้าใช้ไม้กระดานดามไว้ ตอนนี้ยังขยับไม่ได้”

หลังจากถูกทรมานมาหลายวัน ซูจื่อชิงดูอิดโรยอย่างมาก

กู้หว่านเยว่ยื่นมือไปสัมผัส “หักจริง ๆ ด้วย คืนนี้หาเวลาเดี๋ยวข้าจะต่อกระดูกให้เจ้า”

“รบกวนพี่สะใภ้แล้ว”

“แค่คนกลับมาก็ดีแล้ว”

ซูจิ่งสิงยากที่จะพูดออกมา หลังจากที่ซูจื่อชิงหายตัวไป เขาในฐานะพี่ชายถึงจะไม่พูดอะไร แต่จริง ๆ แล้วก็กังวลอย่างมาก

“ใช่ๆ แค่คนกลับมาก็ดีแล้ว”

นางหยางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา จากนั้นเช็ดหน้าให้ซูจื่อชิง

ส่วนเมี่ยชิงหว่าน นางหยางและซูจิ่นเอ๋อร์ต่างถือว่านางเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตซูจื่อชิง จึงเกรงใจนางอย่างมาก ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนพาซูจื่อชิงกลับมา

ไม่นานนัก ซุนอู่ก็ออกมาจากเมืองด้วยสีหน้ากังวล

“ได้ยินมาว่าจวนผู้ว่าการถูกขโมย ตอนนี้ในเมืองกำลังตรวจสอบกันให้วุ่นเลย เรารีบไปกันเถอะ อย่าให้โดนลูกหลงไปด้วย”

เขาปวดหัวเล็กน้อย แปลกจริง ๆ ทำไมไปที่ไหนก็มีของหายที่นั่น?

กลุ่มคนเดินทางต่อ