บทที่ 137

เขาก็ไม่ได้อยากลงมือด้วยตนเอง แต่หากซูจิ่งสิงไม่กินอีก เป็ดย่างจานนี้คงถูกกู้หว่านเยว่กินหมดเกลี้ยงแน่!

“นี่คือเป็ดย่างที่รังสรรค์โดยพ่อครัวที่มีชื่อเสียงทางทิศเหนือ รสชาติเลิศรส ไม่ชิมคงจะน่าเสียดาย” มู่หรงอวี้กล่าวเสริม

ซูจิ่งสิงไม่ใช่คนโง่

ในสายตาของมู่หรงอวี้ เขามองออกตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเป็ดย่างจานนี้มีพิษ

เมื่อนึกภาพที่กู้หว่านเยว่คีบกินไปแล้วหลายชิ้น ในใจของเขาก็ยิ่งกังวล จึงรีบคว้ามือของนางด้วยจิตใต้สำนึก

เขาคิดจะขัดขวางไม่ให้นางกินต่อ

ผลปรากฏว่ากู้หว่านเยว่ส่งสายตาไร้ความกังวลให้เขา

ซูจิ่งสิงตระหนักได้ถึงความสามารถของกู้หว่านเยว่ เขาจึงเข้าใจในทันที

แต่ปากของเขาก็ยังไม่วายกำชับว่า “กินน้อย ๆ หน่อย ข้ากลัวเจ้าไม่ย่อย”

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า “เป็ดย่างจานนี้เป็นของข้า ท่านห้ามแย่งข้าเด็ดขาด”

คำกล่าวของนางเป็นการเตือนว่าเป็ดย่างจานนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล นางกลัวว่าเขาจะพลาดกินมันเข้าไป

“ซูฮูหยินชอบเป็ดช่างจริง ๆ ชีวิตที่แล้วคงจะไม่เคยกินสินะ?”

มู่หรงอวี้ยกยิ้มแข็งทื่อ เขาเกือบจะข่มความโกรธไม่ได้

หญิงสาวผู้นี้เป็นลูกเศรษฐีสกุลกู้จริง ๆ ใช่ไหม?

ดูท่าทางการกินนั่นสิ หรือว่านางทุกข์ทรมานจากการโดนเนรเทศจนกลายมาเป็นเช่นนี้?

“ท่านอ๋องก็ล้อข้าเก่งยิ่งนัก”

กู้หว่านเยว่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจท่าทีเยาะเย้ยในประโยคของเขา คงจะร้อนใจแล้วสินะ ความร้อนใจยิ่งกว่าเดิมมันเกิดขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก

“จริงสิ ท่านอ๋อง รบกวนท่านให้คนปิดหน้าต่างได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าหนาว”

เมื่อเห็นมู่หรงอวี้หมดความอดทน นางก็กล่าวเสริมอีกว่า “ในเมื่อท่านอ๋องเรียกข้าและสามีของข้ามาร่วมมื้ออาหารแล้ว ท่านอ๋องคงจะไม่ถือสากับคำขอเล็กน้อยเช่นนี้หรอกนะเจ้าคะ?”

“ไม่อย่างแน่นอน” มู่หรงอวี้จะกล่าวเช่นไรได้ เขาทำได้แค่เรียกข้ารับใช้เข้ามาปิดหน้าต่าง