บทที่ 139

“ครั้งนี้กู้หว่านเยว่ต้องตายสถานเดียว”

นางหลิวกล่าวอย่างลำพองใจ “คนของราชวงศ์ไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่”

“โชคดีที่พวกเราไม่ได้คืนดีกับบ้านสาม พวกเราจึงไม่โดนหางเร่ไปด้วย”

ฮูหยินผู้เฒ่าซูถอนหายใจอย่างโล่งอก

เดิมทีนางอยากบากหน้าไปขอคืนดีกับบ้านสาม แต่ปรากฏว่ากู้หว่านเยว่โหดร้ายเกินไป นางจึงไม่กล้าเสนอหน้า

หรือนี่อาจจะเป็นความบังเอิญก็ได้

ก็ดี ที่นางประกาศตัดความสัมพันธ์กับบ้านสามในตอนแรกนั้นถูกแล้ว

นางจินและซูหรานหร่านสบตากัน โดยที่ทั้งสองคนไม่ได้กล่าวสิ่งใด

ไม่ว่าจะเป็นบ้านสามหรือสกุลซู พวกเขาก็ไม่เคยคิดอยากเกี่ยวข้องด้วย

นัยน์ตาของซูจื่อชิงเย็นเยือก “ทุกคนคือสกุลซูเหมือนกัน พี่ใหญ่และพี่สะใภ้เกิดเรื่อง พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะรอดอย่างนั้นหรือ?”

ทำไมก่อนหน้านั้นถึงดูไม่ออกว่าท่านยายโง่เขลาเช่นนี้

“สกุลเดียวกันอะไร พวกเราตัดขาดกันไปแล้ว”

นางหลิวกล่าวเสียงดัง นางกลัวว่าผู้คุ้มกันของมู่หรงอวี้จะไม่ได้ยิน

“ไอหยา ข้าพูดกับจิ่นเอ๋อร์ เจ้าว่าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้จะกลับเข้ามาแบบเดินเข้ามาหรือถูกหามเข้ามา?”

“เจ้าหุบปากไปเลย !” ซูจิ่นเอ๋อร์โกรธจนปากสั่นไปหมด สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่ประตู

กระทั่งเขาเห็นร่างเงาที่คุ้นเคยสองร่างเดินเข้า

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านกลับมาแล้ว?!”

ซูจิ่นเอ๋อร์และซูจื่อชิงตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ

“อึ้งทำไม รีบเข้ามารับของกินไปสิ ข้าหนักจะตายอยู่แล้ว!”

กู้หว่านเยว่ยกอาหารที่บรรจุอยู่ในกล่องเล็กและกล่องใหญ่ในมือของตน ส่วนในมือของซูจิ่นเอ๋อร์คือโถเหล้าสองใบ

“มาแล้ว ๆ”

ซูจิ่นเอ๋อร์และนางหยางรุดหน้าเข้ามารับอาหารเหล่านั้น ส่วนซูจื่อชิงเข้าไปรับโถเหล้า

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ มู่หรงอวี้ไม่ได้ทำร้ายพวกท่านใช่หรือไม่?”

ทั้งสองคนกวาดมองตามร่างกายของพี่ใหญ่และพี่สะใภ้อย่างต่อเนื่องด้วยความเป็นห่วง