บทที่ 141

ทันใดนั้นฟู่เยียนหรานก็ปิดหน้าร้องไห้เสียงสะอื้น ท่าทางเช่นนี้ยิ่งยืนยันได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง

“ฮูหยินซู เจ้าอย่าโทษพี่ใหญ่ซูเลย เพราะข้าเทิดทูนเขามากเกินไปถึงกลายเป็นแบบนี้

ข้าจะไม่โต้เถียงใด ๆ กับเจ้า เพียงอยากดูแลเรื่องปัจจัยสี่ของพี่ใหญ่ซูอยู่เคียงข้างเขาเท่านั้น”

นางห่อไหล่ขาวผุดผ่องอย่างอ่อนแรง น้ำตาไหลพราก ผู้ชายส่วนใหญ่เห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร

ไม่แปลกใจที่ได้เป็นพระมเหสี

เข้าใจใช้ลูกไม้ใสซื่อเป็นอย่างดี

“ซูจิ่งสิง”

กู้หว่านเยว่บิดขี้เกียจ นางไม่มีเวลามาคร่ำครวญกับฟู่เยียนหราน

“ข้าง่วงแล้ว ท่านช่วยอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยเร็ว”

ในน้ำเสียงแฝงความรำคาญใจ

ซูจิ่งสิงกังวลว่ากู้หว่านเยว่จะเข้าใจผิด เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงรีบอธิบาย

“ข้าได้ยินเสียงความวุ่นวายจึงตื่นขึ้นมา พบว่านางยืนอยู่ที่หัวเตียง กำลังเปลื้องผ้าอยู่

พอข้าตวาดไล่นางไป เจ้าก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว ข้าไม่ได้แตะต้องนางเลย”

กู้หว่านเยว่ชำเลืองมองเตียงที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ด้วยความเข้าใจในตัวซูจิ่งสิงของนาง ย่อมรู้ว่าเขาไม่นอกลู่นอกทางแน่

หลังจากได้ฟังคำอธิบายด้วยหูตัวเอง ก็ยิ่งไม่มีอะไรให้สงสัยอีก

“ข้าเข้าใจแล้ว คุณหนูฟู่ ไม่มีอะไร เจ้ารีบไปเถอะ พวกข้าจะนอนแล้ว ไม่มีเวลาดูเจ้าคร่ำครวญ”

กู้หว่านเยว่พูดพลางหาวนอน ก่อนจะเดินไปที่หน้าเตียง

ส่วนซูจิ่งสิงกลับก้มตัวลงอย่างเอาใจใส่ ถอดรองเท้าให้กู้หว่านเยว่

“ข้าไม่ได้มาเพื่อคร่ำครวญ ข้ามาเพื่อ...”

ฟู่เยียนหรานสับสนไปหมด นางมาที่นี่ด้วยเหตุใด? อ้อ ใช่แล้ว นางมาเพื่อยั่วยวนซูจิ่งสิง ถือโอกาสยุแยงความสัมพันธ์ของทั้งสอง

แต่เหตุใดกู้หว่านเยว่ถึงไม่เล่นตามแผนอย่างที่ควรจะเป็นล่ะ?

“กู้หว่านเยว่ เจ้าไม่โกรธหรือ?” ฟู่เยียนหราน ถามประโยคหนึ่งอย่างไม่ยอมจำนน

“ข้าเชื่อมั่นในตัวท่านพี่ของข้า” กู้หว่านเยว่หุบยิ้ม เอ่ยอย่างจริงจัง

สายตาที่ดูเหมือนสามารถมองทะลุทุกสิ่งได้ ทำให้ฟู่เยียนหรานมีสีหน้าขวยเขิน นางหันไปมองซูจิ่งสิง เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะช่วยพูดให้นาง จึงอยู่ต่อไปไม่ได้ในที่สุด