บทที่ 143

“ทุกคนออกไปก่อน!”

ซุนอู่ได้ยินเสียงร้องอันเจ็บปวดของสตรีบนรถม้า จึงรีบเข้าไปในวัดเก่าทรุดโทรมโดยที่แทบจะไม่ลังเลใด ๆ สั่งนักการในศาลาว่าการให้พานักโทษเนรเทศออกไปพักข้างนอก

“ทั้ง ๆ ที่เรามาถึงวัดเก่าก่อน เหตุใดถึงต้องออกไปด้วย?”

เสียงว่ากล่าวของฝูงชนดังไปทั่ว แต่ก็ไม่กล้าขัดคำพูดของนักการในศาลาว่าการ

“ไป เราออกไปกันเถอะแม่” ซูจื่อชิงลุกขึ้นยืน

“เฮ้อ!” ซูจิ่นเอ๋อร์ยกหม้ออย่างไม่เต็มใจ “ต้องก่อไฟใหม่อีกรอบ”

“น้ำคร่ำของแม่นางคนนั้นแตกแล้ว คาดว่าอาจจะต้องคลอดลูกที่วัดเก่า พวกเราออกไปกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่อธิบาย

นางใจกว้างกับหญิงตั้งครรภ์มาก การคลอดลูกไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิง

“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน...”

“ฮูหยินน้อย ท่านอดทนอีกนิด ค่อย ๆ นั่งลงบนฟูกก่อน”

ระหว่างการสนทนา บ่าวรับใช้สูงอายุสองคนช่วยประคองฮูหยินน้อยให้นั่งลงในมุมหนึ่ง

ซู่จิ่นเอ๋อร์จ้องไปที่น้ำคร่ำที่ไหลนองเต็มพื้น ฟังเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ถึงได้รู้ความร้ายแรงของสถานการณ์

“กำลังจะคลอดแล้วจริง ๆ ในเมื่อเป็นเรื่องความเป็นความตาย พวกเราก็รีบยกสถานที่ให้นางเถอะ”

“อืม”

ก่อนจะไป กู้หว่านเยว่ก็ได้ยินเสียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งกระทืบเท้า

“ฮูหยินน้อยคลอดก่อนกำหนด ตอนนี้หาหมอตำแยไม่ทันแล้ว จะทำอย่างไรดี...”

น่าแปลกที่คนในครอบครัวนี้ไม่เตรียมหาหมอตำแยไว้ กู้หว่านเยว่กวาดตามองท้องที่ป่องขึ้นมากของฮูหยินน้อยที่นอนอยู่บนพื้นคร่าว ๆ

คาดว่าอายุครรภ์เพิ่งจะเจ็ดเดือน มีแนวโน้มไปทางร้ายเสียมากกว่าดี

แม้ว่านางจะมีทักษะทางการแพทย์ แต่หลักการที่ว่าหมอไม่อาจเสนอตัวรักษาผู้ป่วยเองได้นางก็เข้าใจดี

หากไม่มีใครเข้ามาร้องขอ นางย่อมไม่เข้าไปพูดอย่างโง่เขลาว่าฮูหยินน้อยของท่านกำลังอยู่ในภาวะคลอดยากเป็นแน่ พลางหยิบข้าวของขึ้นมาแล้วหันหลังเดินไปที่ชานเรือน

“เอาเกวียนลากับสัมภาระมาวางไว้ใต้เชิงกำแพงเรือนก่อน จากนั้นค่อยก่อกองไฟ”