บทที่ 149

“เจ้าบังอาจนัก!”

แม่นมหลู่ขมวดคิ้วหน้าตาถมึงทึง เริ่มกรีดร้อง

“ข้าเป็นคนของพระมเหสี ถ้าบ่าวเฒ่าชั่วอย่างเจ้ากล้าแตะต้องข้า พระมเหสีจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่

เด็กๆ ช่วยด้วย มีการลอบฆ่าคนของราชสำนัก...”

“อุดปากของนางซะ อย่าปล่อยให้นางตะโกนมั่วซั่ว!”

แม่นมฉินรีบบอก องครักษ์กรูเข้าไปใช้กระบองท่อนใหญ่ฟาดแม่นมหลู่สลบไป จับนางมัดไว้คนละไม้คนละมือแล้วแบกลงไป

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนแม่นมหลู่จะทำเรื่องโง่ ๆ อะไรอีก

การคลอดยากของซ่งเสวี่ยก็อาจเกิดจากนางด้วย

ต้องบอกความจริงแก่กู้หว่านเยว่แล้ว สิ่งแรกที่ซ่งเสวี่ยทำหลังจากฟื้นขึ้นมา ก็คือสั่งให้จัดการแม่นมหลู่

เดิมทีแม่นมฉินเห็นว่ามือเท้าของนางพิการแล้ว รู้สึกใจอ่อนเล็กน้อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอะไรที่นอกลู่นอกทางรีบกำจัดทิ้งเสียดีกว่า

“แม่นางน้อยกู้ ทำให้ท่านตกใจแล้ว”

แม่นมฉินหันหน้าไปยิ้มให้กู้หว่านเยว่อย่างนอบน้อม

“ไปกันเถอะ กลุ่มนักโทษเนรเทศยังรอข้าอยู่”

กู้หว่านเยว่ไม่ได้สอบถามเรื่องของแม่นมหลู่มากนัก แค่คิดก็รู้แล้วว่ามีความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาดกับพระมเหสี

องครักษ์รีบขนหีบใบใหญ่ไปไว้บนเกวียนลาของกู้หว่านเยว่ ในหีบมีของกินมากมายอย่างเช่นเห็ดเขากวางและอื่น ๆ ยั่วให้ผู้คนรอบข้างต่างอิจฉา

“พี่หญิง ข้าก็อยากกินเหมือนกัน ข้าหิวจนเวียนหัวตาลายไปหมดแล้ว”

ฟู่ซานกุมท้อง มองไปทางกู้หว่านเยว่ด้วยสายตาละโมบ เขาไม่ได้กินอาหารดื่มน้ำมาทั้งวัน

“เจ้าคิดว่าข้าไม่หิวหรือ!”

ฟู่เยียนหรานโอดครวญอย่างไม่สบอารมณ์

รถม้าทิ้งนางไว้แล้วจะทำอย่างไร ทั้ง ๆ ที่นางต่างหากที่เป็นผู้ถูกเลือก แต่เหตุใดทุกครั้งคนที่ภาคภูมิใจถึงเป็นกู้หว่านเยว่อยู่เสมอ?

ฟู่ซานถูกตวาดจนหุบปากอย่างคับข้องใจ ในใจอดคิดถึงบ้านไม่ได้

ทันใดนั้นฟู่เยียนหรานก็เดินมาอยู่ตรงหน้าแม่นมฉิน

“แม่นมฉิน เห็นแก่ที่ข้าแนะนำกู้หว่านเยว่ให้กับเจ้า เจ้าช่วยเอาอาหารให้ข้าสักหน่อยสิ”

ทันทีที่พูดคำเหล่านี้ออกไปทุกคนก็ตกตะลึง มองไปที่ฟู่เยียนหรานที่ทำหน้าเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมอย่างไม่อยากจะเชื่อ