บทที่ 159

เหล่าองครักษ์แต่ละคนเองก็หิว ยังถูกเขาทุบตีไปทั้งตัวอีก

“ท่านอ๋องนับวันยิ่งวิปริต ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

“ซวยจริงเชียว ติดตามเจ้านายเช่นนี้...”

องครักษ์บ่นตำหนิเบาๆ เป็นการส่วนตัว

“ชู่ว์ เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้ว ท่านอ๋องได้ยินต้องฆ่าเจ้าเป็นแน่”

องครักษ์อีกคนเอ่ยเตือน คนอื่นอีกสองสามคนหุบปากลงในทันใด กลับรู้สึกอึดอัดคับข้องใจภายในใจ

รุ่งอรุณวันต่อมา มู่หรงอวี้หิวกระหายมากเกินไป เบ้าตาลึกอิดโรยเป็นพิเศษ

กอปรกับทั้งตัวล้วนคือทรายเหลืองและฝุ่น พูดว่าเขาเป็นขอทานก็ไม่เกินจริง

ตรงข้ามกับพวกกู้หว่านเยว่ เพราะกินกระบองเพชรอิ่มไปหนึ่งมือ มีชีวิตชีวาอย่างมาก เปล่งเสียงหัวเราะมีความสุข

“ข้าโมโหยิ่งนัก!”

มู่หรงอวี้นอนบนลาเทียมเกวียน หิวจนไม่มีแรงด่าแล้ว

เขาลืมตาขึ้น มองท้องฟ้า “ท่านย่าทวด ข้าคล้ายมองเห็นท่านย่าทวดของข้าแล้ว...”

องครักษ์ “....”

ทันใดนั้น จางเอ้อร์ร้องตะโกนเสียงดัง “พวกเจ้าดู ข้างหน้ามีป่ามะกอกทะเลทรายผืนหนึ่ง!”

ป่ามะกอกทะเลทรายนี้ เพียงมองดูก็รู้ว่ามีคนปลูกไว้ เห็นทีพวกเขาอยู่ห่างจากหมู่บ้านและเมืองไม่ไกลแล้ว

“ดียิ่งนัก ในที่สุดพวกเราก็ออกจากทะเลทรายแล้ว” ทุกคนเดินทางมาอย่างยากลำบาก แต่ละคนเปล่งเสียงโห่ร้องดีใจอย่างอดไม่ได้

กู้หว่านเยว่เองก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง แม้พูดว่านางไม่ถึงกับหิวตายภายในทะเลทราย แต่กินกระบองเพชรทุกวันก็มิใช่เรื่องดีอันใด

ถึงเมืองก็ดีแล้ว นางนับว่าสามารถปล่อยอาหารเลิศรสได้แล้ว ทั้งยังสามารถหาที่พักผ่อนอาบน้ำ ขจัดดินทรายบนตัวออกไปได้

“หากเดาไม่ผิด ที่หมายต่อไปของพวกเราก็คือปิงโจว”

ซูจิ่งสิงรู้สึกหนักใจ

บ้านเก่าของโจวเหล่าอยู่ที่ปิงโจว ได้พบโจวเหล่าก็สามารถคลี่คลายชาติกำเนิดลึกลับของเขาได้ ยังสามารถรู้อีกว่าตกลงปานจันทร์เสี้ยวบนตัวเขาหมายถึงอะไร

“ท่านพี่ อย่ากังวลไปเลย”