บทที่ 174

เห็นได้ชัดว่าเขาเอ็นดูน้องสาวคนนี้มาก แทบจะยกย่องกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงให้เป็นแขกผู้มีเกียรติแล้ว

กู้หว่านเยว่รีบปฏิเสธ “มีเมล็ดโพธิ์ก็เพียงพอแล้ว”

“ฮูหยินซู พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของข้าแล้ว

ถ้าท่านไม่ได้รีบร้อนนัก ก็อยู่ดื่มสุรามงคลในงานแต่งงานของข้าสักหน่อยเถอะ”

เหยาฮุ่ยซินเชิญด้วยความจริงใจ หากมิใช่เพราะกู้หว่านเยว่ ชีวิตที่เหลือของนางคงต้องเน่าอยู่ในค่ายโจรทะเลทราย ไม่มีทางได้อยู่กับคนที่รักเป็นแน่

กู้หว่านเยว่ลองคำนวณวันดูแล้ว ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ก่อนที่จะกลับไป จึงพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ได้ เช่นนั้นข้าขอตอบรับแล้ว”

หลังจากได้เมล็ดโพธิ์แล้ว กู้หว่านเยว่ก็รีบร้อนที่จะนำมันไปปรุงยา จึงลุกขึ้นขอตัวลาเพื่อกลับโรงเตี๊ยม

ซูจิ่งสิงรู้จักกาลเทศะจึงถอยออกไป จากนั้นยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเพื่อคุ้มกันขณะที่นางปรุงยา

จริง ๆ แล้วการปรุงยาก็ไม่ได้มีอะไรที่ต้องปิดบัง เพียงแต่เมล็ดโพธิ์นั้นหายากมาก กู้หว่านเยว่ไม่อยากต้องไปขอร้องคนอื่นอีกในครั้งต่อไป ดังนั้นในขณะที่ปรุงยา นางจึงแอบเอาเมล็ดไปปลูกในพื้นที่เพาะปลูกในมิติ

“เมล็ดโพธิ์นี้จะไม่เน่าใช่หรือไม่?” กู้หว่านเยว่ครุ่นคิดขณะมองไปยังพื้นที่เพาะปลูก

ช่วงนี้ยุ่งเกินไป นางจึงยังไม่มีเวลาปลูกพืชในฟาร์มมิติ

“นายท่านโปรดวางใจ ดินในฟาร์มมิติล้วนมีพลังวิญญาณ พืชผลและสมุนไพรที่ปลูกออกมานั้นไม่เพียงแต่จะเติบโตได้ง่าย แต่ยังมีสรรพคุณที่ดีกว่าปลูกข้างนอกอีกด้วย”

“เช่นนั้นก็ดี งั้นตอนนี้ว่าง ๆ ข้าปลูกผักผลไม้เพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน”

กู้หว่านเยว่เปิดแพลตฟอร์มซื้อขาย นำสิ่งของที่กวาดซื้อมาเมื่อคราวก่อนวางขายในแพลตฟอร์มซื้อขายทีละอย่าง

จากนั้นก็เปิดตลาดสินค้าเกษตร ซื้อต้นกล้าผลไม้ ต้นกล้าผัก และเมล็ดข้าวสาลี

หลังจากนั้นก็หยิบจอบขึ้นมาเริ่มขุดดิน พรวนดิน นำต้นกล้าผลไม้ลงปลูกในดิน แล้วนำถังไปตักน้ำจากน้ำพุในมิติมาใช้รดน้ำ

ทำงานอย่างขะมักเขม้นจนปวดเอวปวดขา เมื่อมองไปยังแปลงผักและผลไม้ กู้หว่านเยว่ก็รู้สึกถึงความสำเร็จอย่างเต็มเปี่ยม เมื่อมองดูเวลาก็พบว่าเช้าแล้ว จึงรีบออกจากมิติ

เมื่อเปิดประตูห้อง ก็เห็นซูจิ่งสิงพิงอยู่ที่หน้าประตู กู้หว่านเยว่รู้สึกผิดมาก