บทที่ 182

เมื่อคิดได้ มู่หรงอวี้ก็เริ่มนั่งไม่ติด การลอบสังหารล้มเหลวอยู่บ่อยครั้ง เป็นการบ่งบอกว่าสายลับของเขาไร้ความสามารถ

“แม่นางน้อยกู้ ข้าต้องขอบคุณเจ้าอีกครั้ง คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายเพียงเพื่อปกป้องลูกผู่ถี”

โจวเหล่ายกมือคารวะ

กู้หว่านเยว่มีความคิดที่จะดึงซูจิ่งสิงออกมา

“เรื่องปกป้องลูกผู่ถีกลับมา ข้าไม่กล้าแย่งความดีความชอบหรอก สายลับเหล่านั้นคือผลงานของสามีข้า”

เมื่อครู่กู้หว่านเยว่ดึงดูดความสนใจของโจวเหล่า แต่เวลานี้เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของซูจิ่งสิง เขาถึงกับตกใจกับหน้าตาของอีกฝ่ายไม่น้อย

เหมือน เหมือนกันมาก

“เจ้า....”

แม้จะคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่โจวเหล่าก็อดนึกถึงเฟยเฟยไม่ได้

เวลานี้ซูจิ่งสิงยกมือคารวะพลางกล่าว “โจวเหล่า เราไปคุยกันเป็นการส่วนตัวดีหรือไหม?”

รอมาเนิ่นนาน เขาไม่มีวันปล่อยโอกาสที่จะได้ปรับความเข้าใจกับโจวเหล่าไปอย่างแน่นอน

แม้ว่าชิวหมิงจื้อจะบอกเรื่องฐานะของเขา แต่คำกล่าวของอีกฝ่ายจะเป็นความจริงหรือไม่นั้นต้องผ่านการยืนยันจากโจวเหล่าก่อน

“ได้ ๆ ไปห้องหนังสือของข้าก็แล้วกัน”

ระหว่างที่พวกเขาสบตากัน โจวเหล่าตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

โจวเหล่านำทางอยู่ด้านหน้า ซูจิ่งสิงและกู้หว่านเยว่เดินตามอยู่ด้านหลัง ในใจของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความกังวล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งซูจิ่งสิง นิ้วมือของเขาถูกันเล็กน้อย แววตาเคร่งขรึม

ตกลงเขาเป็นลูกของสกุลซูหรือเป็นเด็กกำพร้าขององค์รัชทายาทองค์ก่อนกันแน่

เมื่อเดินมาถึงห้องหนังสือ กู้หว่านเยว่ได้ยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือด้วยความสนใจ นางพอจะคาดเดาได้ว่าชีวิตของซูจิ่งสิงนั้นเป็นความลับของราชวงศ์

แต่ความลับเหล่านี้ นางไม่ได้อยากรู้

“หว่านเยว่ เข้าไปกันเถอะ” ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาถือว่ากู้หว่านเยว่เป็นภรรยาของเขาแล้ว เขาจึงไม่อยากปิดบังเรื่องนี้กับนาง

“ไม่จำเป็น ข้ารอท่านอยู่ด้านนอกดีกว่า” กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า