บทที่ 188

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกว่าความโหดร้ายของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่มู่หรงอวี้ว่าไว้?

อย่างมากก็แค่ชอบยั่วโมโหจนน่าหงุดหงิดไปหน่อย?

“คุณชาย เมื่อครู่เจ้าขอร้องกู้หว่านเยว่แล้ว หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ท่านจะต้องถูกพี่สาวทั้งห้าหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน”

“.....หุบปากไปเลย เจ้าจะไปรู้อะไร เขาเรียกว่าผู้รู้สถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด ข้าจะรีบตามไปแก้แค้นอย่างแน่นอน！”

ทางฝั่งของกู้หว่านเยว่ หลังจากข้ามแม่น้ำมาได้แล้วก็ไม่หยุดพักแต่อย่างใด เพื่อป้องกันไม่ให้กงซุนจ่างเย่กลับมาอีก นางจึงให้ซุนอู่เร่งเดินทาง

จนกระทั่งหันกลับไปไม่เห็นทิศทางของแม่น้ำมู่ตันแล้ว ทุกคนถึงได้โล่งใจ และแวะพักกลางทาง

“ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว รีบกางกระโจมและพักผ่อนกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่หยิบเสื่อน้ำมันออกมาสร้างกระโจม ซูจิ่นเอ๋อร์และคนอื่นพากันก่อกองไฟอย่างรู้งาน

ทุกคนต่างสัมผัสได้ว่าเวลากลางคืนในป่าลึกเช่นนี้จะหนาวเหน็บถึงระดับไหน ความหนาวนั้นอาจจะถึงระดับที่ทำให้คนตัวแข็งตายได้ ทุกคนจึงทยอยล้อมกันเข้ามาผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่น

กู้หว่านเยว่แอบหยิบขิงสดออกมาจากในห้วงมิติ จากนั้นก็ต้มเป็นน้ำขิงหม้อใหญ่

อากาศแบบนี้ไม่ดื่มน้ำขิงคลายความหนาวอาจจะไม่สบายเอาก็ได้

สกุลหลี่ สกุลเซิ่งและสกุลเหยียนทยอยกันออกไปหาฟืนมาเติมกองไฟ พยายามทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่น

ซุนอู่เดินเข้าไปหากู้หว่านเยว่ด้วยลมหายใจที่เย็นยะเยือก “แม่นางน้อยกู้ ช่วยแบ่งน้ำขิงเหล่านี้ให้พวกเราดื่มหน่อยได้หรือไม่?”

“ได้สิ”

ขิงเหล่านี้ไม่ได้แพงอะไร กู้หว่านเยว่ตั้งใจจะแบ่งให้ทุกคนอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้นซุนอู่ก็กลับไปสั่งให้นักการถือชามไม้เข้ามาตักน้ำขิงกันคนละทัพพี

สกุลเซิ่งและสกุลหลี่เห็นสถานการณ์นั้นก็พากันหยิบชามไม้ไปตักน้ำขิง

“เจ้าใหญ่ แม่เองก็อยากดื่มน้ำขิง....”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่หนาวจนตัวสั่นงันงก ดูเหมือนว่าน้ำขิงเหล่านั้นจะช่วยทำให้ตัวอุ่นขึ้นบ้าง

ซูหัวหยางชักสีหน้าและผลักนางจิน “เจ้าไปตักน้ำขิงมาสิ”

นางจินกลัวจะโดนทุบตี และกลัวว่ากู้หว่านเยว่จะไม่ให้ จึงยืนถือชามไม้ไม่กล้าเดินเข้าไป