บทที่ 192

“พิ้ว!” ฝูงชนแตกตื่นโดยพลัน “น้ำเสียงแม่นางน้อยมั่นใจมาก พิษนี้ถูกคิดค้นโดยชาวต่างแคว้น แม้แต่หมอหลวงก็รักษาไม่ได้ เจ้ารักษาได้หรือ?”

กู้หว่านเยว่ถอนหายใจ “ถึงเวลาปรับเปลี่ยนหมอหลวงในวังทั้งชุดแล้ว”

นางไม่ได้พูดเกินจริงเลย ยิ่งไปกว่านั้นพิษกระดูกข้อเท้าเป็นเพียงพิษธรรมดาเท่านั้น

เป็นหมอหลวงยังคลายไม่ได้ ไม่สมควรจริง ๆ

หนานหยางอ๋องอดลืมตาขึ้นมาไม่ได้ พลางถามด้วยเสียงแหบพร่า

“แม่นางน้อย เจ้าช่วยคลายพิษให้ข้าได้จริงหรือ?”

เขาทรมานด้วยพิษนี้มานานกว่าสิบปี ในฤดูหนาวทุกปีต้องอยู่แบบตายทั้งเป็นหลายวัน หากแม่นางน้อยคนนี้สามารถช่วยคลายพิษนี้ให้เขาได้ ในอนาคตเขาจะได้หลุดพ้นจากวันเวลาเช่นนี้ไปได้!

กู้หว่านเยว่มองไปที่รอยแผลเป็นบนใบหน้าของหนานหยางอ๋อง ตกอยู่ในภวังค์

แม้ว่าหนานหยางอ๋องผู้นี้จะเป็นบิดาของฟู่เยียนหราน แต่ก็เป็นวีรบุรุษที่ปกป้องประชาชนของต้าฉีเช่นกัน

เหรียญตราคุณงามความดีมีอยู่ทั่วใบหน้าและในมือเขา

แม้ว่านางจะเกลียดชังฟู่เยียนหราน แต่ก็ยังตัดสินใจคลายพิษให้หนานหยางอ๋อง

พลางถอนหายใจทันที “ใช่แล้ว ข้าสามารถคลายพิษให้ท่านได้”

“แต่ข้าไม่มียาถอนพิษสำเร็จรูปอยู่ในมือ ต้องใช้เวลาปรุงยาสักสองสามวัน”

“สองสามวัน? อย่าว่าแต่สองสามวัน ขอเพียงสามารถคลายพิษให้ข้าได้ ต่อให้นานถึงสองปี ข้าก็รอได้!”

หนานหยางอ๋องลุกขึ้นนั่งด้วยความฮึกเหิม แต่ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องนอนลงอีกครั้ง

กู้หว่านเยว่หยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากมิติ “ในนี้คือยาแก้ปวด ถ้าสองวันนี้ท่านรู้สึกปวดก็กินยาหนึ่งเม็ด สามารถระงับอาการปวดได้ภายในครึ่งชั่วยาม”

“ขอบใจมาก”

หนานหยางอ๋องให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รับขวดยาพลางหยิบยาเม็ดออกมา ก่อนจะกินเข้าไปทันที

กู้หว่านเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ นางชอบคนไข้ที่ปฏิบัติตามคำแนะนำของหมออย่างเชื่อฟัง

“ยาแก้ปวดนี้เพียงพอที่จะบรรเทาอาการปวดของท่านได้ ข้าจะกลับไปปรุงยาถอนพิษก่อน มีอะไรก็มาเรียกข้าได้อีก”