บทที่ 194

เปิดดูด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่เป็นเงินแค่ยี่สิบตำลึงเท่านั้น

สีหน้าเผยความผิดหวังทันที “ขุนพลอย่างพวกท่านยากจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!”

เมื่อครั้งที่สกุลซูถูกยึดทรัพย์ครั้งแรก ทรัพย์สินเงินทองของสกุลซูก็มีน้อยนิดเช่นกัน นี่คือผลลัพธ์จากการที่หลายครอบครัวของสกุลซูสะสมทรัพย์สินไว้โดยมิชอบ

คลังส่วนตัวของซูจิ่งสิงขาดแคลนอย่างน่าเวทนา!

“การเข่นฆ่าศัตรูในสนามรบ บางครั้งเบี้ยหวัดและเสบียงทหารไม่เพียงพอ พวกข้าต้องโปะเงินตัวเองเสริมด้วย

ทรัพย์สินที่ยึดมาจากการตีเมืองแตก โดยทั่วไปเอามาใช้เป็นรางวัลสำหรับทหารสามเหล่าทัพด้วย

หนานหยางอ๋องก็เป็นขุนพลที่ดี ดูท่าทางก็เป็นแบบนี้เช่นกัน”

ซูจิ่งสิงกระดากอายเล็กน้อย ชายารังเกียจที่เขายากจนเสียแล้ว...

“เฮ้อ ช่างเถอะ ช่างเถอะ ข้ามีเงินก็พอแล้ว พี่หญิงจะเลี้ยงดูเจ้าเอง!”

กู้หว่านเยว่โบกมืออย่างใจกว้าง แต่ในขณะที่ปรุงยาถอนพิษให้หนานหยางอ๋อง นางก็พบว่าขาดตัวยาสองชนิดไป ตัวยาสองชนิดนี้นางหาซื้อบนแพลตฟอร์มซื้อขายอย่างไรก็ไม่พบ จึงบอกชื่อวัตถุดิบกับหนานหยางอ๋อง ให้เขาส่งคนไปค้นหา

“ท่านอ๋องช่วยส่งคนไปค้นหาทางทิศใต้ ตัวยาชนิดนี้หาไม่ยาก ขอเพียงท่านอ๋องรออีกไม่กี่วันเท่านั้น”

แม้ว่าหนานหยางอ๋องจะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ยาถอนพิษจะต้องรออีกหลายวัน แต่เมื่อคิดว่ายาแก้ปวดของกู้หว่านเยว่มีประสิทธิภาพอย่างแท้จริง ก็พยักหน้าโดยไม่ลังเลเลย

“ในเมื่อขาดตัวยาสองชนิดไป เช่นนั้นข้าก็จะรอ”

หนานหยางอ๋องพูดง่ายกว่าที่จินตนาการไว้ “กู้หว่านเยว่ยิ้มกล่าวว่า “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เข้าใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจ แม่นางกู้คลายพิษให้ข้า ควรจะเป็นข้าที่ขอบใจเจ้ามากกว่า”

หนานหยางอ๋องโบกมืออย่างไม่ถือสา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนมากพิธี

ยิ่งผู้คนเดินไปทางทิศเหนือมากขึ้น อุณหภูมิก็ยิ่งลดลง จนกระทั่งหิมะตกหนัก

“พ่อแม่พี่น้อง หิมะตกแล้ว!”

ซูจื่อชิงพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ

ทิวทัศน์หิมะในวันที่หิมะตกนั้นงดงามมาก หิมะโหมกระหน่ำโปรยปรายทั่วท้องฟ้า แต่สำหรับนักโทษเนรเทศอย่างพวกเขาแล้วกลับเป็นฝันร้ายในวันแดดจ้า

หากต้องเดินทางในวันที่หิมะตก คนส่วนใหญ่มักไม่มีเสื้อนวมกันหนาว ไม่หนาวตายทั้งเป็นก็ดีแค่ไหนแล้ว นิ้วเท้ายังถูกความเย็นกัดอีก ทุกย่างก้าวล้วนเจ็บปวดจับใจ

“ข้างหน้ามีโรงเตี๊ยมหลังหนึ่ง วันนี้พักที่โรงเตี๊ยมกันก่อนเถอะ”

ซุนอู่ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น

หลังจากเดินท่ามกลางหิมะตกกระหน่ำมาทั้งวัน สมาชิกสองในสามในกลุ่มก็ล้มตายลง แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าดวงตาทั้งสองพร่ามัว