บทที่ 229

ซูจิ่นเอ๋อร์คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับฟู่หลานเหิงที่นี่อีก

เมื่อเห็นฟู่หลานเหิงมองมา นางก็รีบเก็บซ่อนความดีใจบนใบหน้า แต่แววตาที่เป็นประกายนั้นไม่อาจปกปิดได้

“แม่นางจิ่นเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรนะ?” ฟู่หลานเหิงเดินมาอยู่ตรงหน้านาง

“ข้า ข้าไม่เป็นไร” ซูจิ่นเอ๋อร์ที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงโวยวาย ตอนนี้กลับก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

“ไม่เป็นไรก็ดี ข้าให้ทหารล้อมเรือนนี้ไว้แล้ว”

เมี่ยชิงหว่านเหลือบไปเห็นแม่เล้ากำลังมุดรูสุนัข จึงรีบกล่าวขึ้น

“นางจะหนี!”

กู้หว่านเยว่พุ่งเข้าไป แล้วถีบแม่เล้าจนกระเด็นออกจากรูสุนัข ตรงไปยังเบื้องหน้าของทุกคน

“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า ข้าไม่กล้าหนีแล้ว”

แม่เล้าถูกถีบจนเอวแทบหัก เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นชุดขุนนางของฟู่หลานเหิง ก็ยิ่งตกใจจนทรุดเข่าลงกับพื้น

“จอมยุทธ์หญิงไว้ชีวิตด้วย ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย ข้า ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์”

ซูจิ่นเอ๋อร์พูดอย่างโกรธแค้น “อย่าไปเชื่อคำโกหกของนาง นางเป็นคนเลว ห้องด้านหลังเต็มไปด้วยหญิงสาวที่นางลักพาตัวมา”

ซูจิ่นเอ๋อร์รีบชี้ทางให้เหล่าทหาร ในเวลาไม่นาน หญิงสาวภายในห้องก็ถูกพาออกมาทั้งหมด

เมื่อเห็นเด็กสาวเหล่านั้นขดตัวด้วยความหวาดกลัว บนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล คนที่อายุน้อยที่สุดอายุเพียงแปดถึงเก้าขวบ กู้หว่านเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา “ไอ้พวกเดรัจฉาน”

ถึงแม้จะรู้ว่าแม่เล้านี่คงไม่ได้ลักพาตัวแค่ซูจิ่นเอ๋อร์และเมี่ยชิงหว่าน แต่พอเห็นเด็กสาวผู้บริสุทธิ์มากมายขนาดนี้ ก็ยังรู้สึกสงสาร

แม่เล้าก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร

กู้หว่านเยว่หรี่ตาเล็กน้อย “ข้าถามเจ้าหน่อย ใครสั่งให้เจ้าจับพวกนางสองคนมา?”

แม้ว่าแม่เล้าคนนี้จะเป็นพวกค้ามนุษย์โดยเฉพาะ แต่ก็ไม่กล้าคิดที่จะลงมือกับซูจิ่นเอ๋อร์พวกนางหรอก

การลักพาตัวนักโทษเนรเทศ จะต้องติดคุก

“ข้า ข้า...” สายตาของแม่เล้าสั่นไหว จากนั้นก็ถูกกู้หว่านเยว่บีบคอทันที ทำให้นางตกใจกลัวจนรีบสารภาพทุกอย่าง