บทที่ 232

“ใต้เท้าไม่รู้อะไรเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ถูกโจรลักพาตัวไป แต่ข้าถูกท่านพ่อกับท่านแม่แท้ ๆ ของตัวเองขายให้กับโจรเหล่านั้นเป็นจำนวนเงินห้าเหรียญเงินจีน! ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ใช่คน พวกเขารักบุตรชายมากกว่าบุตรสาว ต้องการเพียงบุตรชายไม่ต้องการบุตรสาว ที่ขายข้าให้กับคนพวกนั้นก็เพื่อหาเงินมาเป็นค่าสินสอดให้กับพี่ชายของข้า! หากข้ากลับบ้าน ก็เหมือนกลับไปอยู่ในดงหมาป่าอีกครั้ง”

“ท่านมาและท่านพ่อของเจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก”

ฟู่หลานเหิงตื่นตกใจละคนกับรู้สึกลำบากใจ

“หากเจ้าไม่กลับบ้าน แล้วเจ้าจะไปไหน? เจ้ามีสหายหรือญาติพี่น้องหรือไม่?”

หยางหลิวส่ายหน้า “หญิงสาวชาวบ้านที่ล่องลอยเป็นผีไม่มีศาลอย่างข้าไม่มีที่ไปหรอกเจ้าค่ะ”

อาจารย์หูกล่าวแนะนำ “ข้างกายของใต้เท้าไม่มีคนรับใช้เช่นกัน ไม่สู้ให้นางอยู่เป็นคนรับใช้ข้างกายท่านดีหรือไม่? เช่นนี้นอกจากจะช่วยแก้ไขเรื่องที่อยู่ของนางได้แล้ว ยังมีคนดูแลท่านด้วย ข้าว่าดีต่อทั้งสองฝ่ายนะ?”

ดวงตาของหยางหลิวเป็นประกาย คำแนะนำนี้เป็นเรื่องที่นางปรารถนาพอดี

นางรีบคุกเข่าลง

“ข้ายอมเป็นม้าเป็นวัวของใต้เท้า เป็นสาวใช้ของใต้เท้าเจ้าค่ะ”

ฟู่หลานเหิงบุรุษผู้มีความสามารถและสูงศักดิ์ ไม่เพียงแต่มีตำแหน่งเป็นถึงขุนนาง อีกทั้งหน้าตารูปร่างของเขาก็ยังหล่อเหลามีเสน่ห์เป็นเท่าตัวอีกด้วย หญิงสาวคนไหนจะไม่หวั่นไหวบ้าง?

ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิด หยางหลิวได้แอบตั้งชื่อบุตรชายที่มีกับฟู่หลานเหิงแล้ว

“เอ่อ...”

เมื่อเอ่ยถึงสาวรับใช้ แม้แต่ฟู่หลานเหิงก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดถึงนึกถึงซูจิ่นเอ๋อร์

ในยามที่เขาติดโรคระบาด นางปฏิบัติตนคล้ายกับสาวใช้มาก คอยปรนนิบัติรับใช้เขาตลอดเวลา

หลังจากที่เขาดีขึ้นแล้ว เขาก็สะบัดส่ายหน้า “คิดอะไรไม่เข้าท่าเอาเสียเลย? ข้างกายข้าไม่ได้ขาดแคลนสาวใช้เสียหน่อย ในเมื่อเจ้าไม่รู้จะไปไหน เช่นนั้นก็รอให้ข้าถึงที่ว่าการอำเภอก่อนแล้วข้าจะให้ผู้ว่าการอำเภอคิดหาทางว่าจะให้เจ้าไปประจำการที่ไหน”

กล่าวจบ เขาไม่ให้โอกาสหยางหลิวได้กล่าวต่อแต่อย่างใด รีบปิดม่านลงทันที

ผลปรากฏว่าเมื่อถึงจวนผู้ว่าการอำเภอ ฟู่หลานเหิงก็นำสถานะของหยางหลิวบอกกล่าวกับผู้ว่าการอำเภอ ให้เขาจัดหาที่หาทางให้นาง

“เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก ฮ่องเต้องค์ก่อนได้ทรงสร้างค่ายลี้ภัยตามที่ต่าง ๆ เอาไว้ ในเมื่องนางไม่มีที่ไป เช่นนั้นส่งตัวไปเป็นแม่บ้านเย็บปักถักร้อยให้กับราชสำนักในค่ายลี้ภัยละกัน”