บทที่ 2348

กลางอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม่น่าพิสมัย อีกทั้งยังสามารถมองเห็นควันสีเขียวเลือนราง

กู้หว่านเยว่เดินไปตามทางที่กลิ่นโชยมา ในที่สุดก็เดินมาถึงด้านใน มองเห็นหม้อยักษ์หลายสิบใบวางอยู่ตรงกลาง

ขอบหม้อยักษ์เหล่านั้นมีบุรุษสวมชุดคลุมสีขาวยืนรายล้อม ใบหน้าของพวกเขาสวมหน้ากากกันสารพิษเหมือนกู้หว่านเยว่

พวกเขาพลางควบคุมระดับไฟ พลางโยนของใส่ลงไปในอ่างด้วย

กู้หว่านเยว่ซ่อนอยู่ในมิติ หันมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงในอ่างแต่ละใบเต็มไปด้วยของเหลวสีเขียว ของเหลวมีฟองผุดขึ้น ดูอย่างไรก็แปลกประหลาด

ส่วนเฟิงเพียนอวิ๋นที่กู้หว่านเยว่ตามหา กำลังแช่ตัวอยู่ในอ่างใบหนึ่ง มือเท้าถูกโซ่ล่ามไว้ สีหน้าดูเจ็บปวด

กู้หว่านเยว่รีบเข้าไปใกล้ สังเกตเห็นว่าอาการของเฟิงเพียนอวิ๋นเหมือนกับพี่ใหญ่ไม่ผิดเพี้ยน ผิวหนังกลายเป็นสีเขียวทั้งหมด

ดูเหมือนนางเองก็ถูกพิษ

“ไม่ใช่!” กู้หว่านเยว่สังเกตเห็นความผิดปกติกะทันหัน

มองผิวเผินอาการของเฟิงเพียนอวิ๋นไม่ต่างจากอาการของพี่ใหญ่ที่ถูกพิษ แต่เมื่อสังเกตให้ดีนัยน์ตาของอีกฝ่ายแจ่มแจ้ง

ชัดเจน บนใบหน้าไม่มีความกระหายเลือด

เห็นได้ชัดเจน มองผิวเผินทั้งสองดูเหมือนถูกพิษชนิดเดียวกัน แต่บัดนี้พี่ใหญ่สูญสิ้นสติสัมปชัญญะ ส่วนเฟิงเพียนอวิ๋น

ตรงหน้ายังคงรักษาสติเอาไว้ได้

กู้หว่านเยว่ยิ่งสงสัย “ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

ฉวยโอกาสตอนไม่มีใคร กู้หว่านเยว่สำรวจรอบด้านหนึ่งรอบ แต่น่าเสียดายที่นอกจากหม้อยักษ์ กลับไม่พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์

ดูท่าคงต้องจับตัวชายที่สวมชุดสีขาวยาวพวกนี้ ไปสอบสวนอย่างหนัก ถึงจะได้คำตอบที่มีประโยชน์บ้าง

เมื่อนึกได้ดังนั้นกู้หว่านเยว่รีบออกมาจากในมิติทันที แล้วตีหมอผีสองคนจนสลบอย่างรวดเร็ว ต่อมาลากตัวพวกเขาเข้าไปตรงมุม

นึกไม่ถึงว่าภายในถ้ำจะเลี้ยงหมาเอาไว้ฝูงหนึ่ง เมื่อได้กลิ่นอายของกู้หว่านเยว่ ทำให้หมาฝูงนี้กระวนกระวายขึ้นมาทันที