บทที่ 243

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเหาะหนี ประตูเรือนก็เปิดออกในทันใด คนชุดดำสองคนลากหลี่เฉินอันที่ถูกมัดแขนไพล่หลังออกมา

เมื่อเห็นหลี่เฉินอันถูกปิดปาก พยายามดิ้นรนไม่หยุด กู้หว่านเยว่ก็กุมขมับ

“อย่าเพิ่งไปช่วยเขา ให้เขาได้รับบทเรียนเสียบ้าง”

“อืม”

ซูจิ่งสิงก็พยักหน้าเช่นกัน เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ กล้าที่จะบุกเดี่ยวไปแก้แค้น

“จะจัดการเขายังไงดี?” คนชุดดำคนหนึ่งในเรือนถามด้วยเสียงแหบพร่า

“ฮูหยินใหญ่นับถือพุทธ อย่าฆ่าคนในวัด”

“หลังเขามีทะเลสาบน้ำแข็งอยู่ โยนลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งเถอะ”

อีกคนกล่าวขึ้น ทั้งสองเห็นพ้องต้องกัน ก่อนจะเหาะไปทางหลังเขา

เมื่อมาถึงทะเลสาบน้ำแข็ง คนชุดดำคนหนึ่งก็มัดหลี่เฉินอันไว้กับก้อนหิน จากนั้นก็ผลักเขาลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งพร้อมกับก้อนหิน

“จุ๊ ๆ คราวที่แล้วปล่อยเด็กอย่างเจ้าให้หนีไป ยังจะกลับมาติดกับดักเอง รนหาที่ตายจริง ๆ”

คนชุดดำทอดถอนใจออกมาอีกหลายคำ ดวงตาของหลี่เฉินโกรธแค้น ดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็ถูกน้ำหนักของหินดึงลงไปใต้น้ำ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทางรอด คนชุดดำทั้งสองก็หันหลังเดินจากไป

ทันทีที่หันไป ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา

“ท่านพี่ ท่านจัดการพวกเขาด้วย ข้าจะไปช่วยคน”

กู้หว่านเยว่พูดออกมาประโยคหนึ่ง ซูจิ่งสิงพยักหน้ารับทันที ทั้งสองแยกกันไปคนละทาง คนหนึ่งชักดาบยาวออกมา คนหนึ่งเหาะไปยังทะเลสาบน้ำแข็ง

“อยากตายหรือไง!”

คนชุดดำเห็นคู่รักหนุ่มสาวเหยียดหยามพวกเขาเช่นนี้ ก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ชักมีดออกมาบุกเข้าไป

แต่กลับเห็นซูจิ่งสิงคล่องแคล่วปราดเปรียว ชักดาบราวกับชักดอกไม้ สังหารหนึ่งในคนชุดดำตายภายในเสี้ยวเวลาที่เห็นหน้ากัน

“เจ้า พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?”