บทที่ 250

“แผล แผลฝีดาษ?”

หลี่เฉินอันอยากส่องกระจกขึ้นมาทันใด

...

อีกด้านหนึ่ง สวีหลานเพิ่งพบว่าลูกน้องสองคนถูกฆ่าตายแล้ว

“เจ้าเด็กหนุ่มหลี่เฉินอันนั่น อยู่กับแม่ที่มีภูมิหลังต่ำต้อย ไม่มีความสามารถเช่นนี้แน่นอน

ยอดฝีมือสูงส่งผู้ใดกันที่คอยช่วยเขาอยู่?”

สวีหลานอัดอั้นไปด้วยความสงสัย

แม่นมอู๋ที่อยู่ทางด้านหนึ่งก็อยากรู้เช่นกัน “ข้างกายคุณชายมีเพียงเด็กรับใช้คนเดียว ไม่มียอดฝีมือ

แม่ของเขาก็ตายไปแล้ว เหลือเพียงลุงเกิ่งกวง แต่เกิ่งกวงก็อยู่ไกลถึงเจดีย์หนิงกู่ ตอนนี้ไม่สามารถรับข่าวสารใด ๆ แน่นอน”

สวีหลานกุมหน้าผาก

“จะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดกลับไปที่เจดีย์หนิงกู่ไม่ได้ ส่งคนออกไปตามหาเขาอีกครั้ง ต้องหาเขาให้พบ แล้วฆ่าเขาซะ”

ระหว่างการสนทนา จู่ ๆ ก็มีเสียง “หยุดรถ!” ดังมาจากภายนอกรถม้า

จากนั้นหญิงอ้วนก็ปีนเข้ามาจากภายนอก

คนที่เข้ามาก็คือหลี่อวิ๋นอวิ๋น ลูกสาวคนเดียวของสวีหลาน

ทันทีที่นางเข้ามาก็โผเข้าหาอ้อมกอดของสวีหลาน จนเกือบจะชนแม่ของนางสลบไป

“ท่านแม่ เมื่อกี้พวกท่านกำลังพูดถึงอะไรอยู่?”

สวีหลานผลักนางออกไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ

“ตอนนี้เจ้าไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว อีกหน่อยก็ถึงเวลาหารือเรื่องแต่งงาน ยังทะเล่อทะล่าไร้มารยาทเช่นนี้อีกหรือ?”

น้ำตาของหลี่อวิ๋นอวิ๋นหยดแหมะทันที สะบัดก้อนเนื้อบนร่างกายร่ำไห้เอ่ยขึ้น

“ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้ายังเป็นเด็กน้อยอยู่ฮือ ๆ ๆ ท่านแม่ไม่ต้องการข้าแล้วหรือ?”

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว!”

สวีหลานกุมศีรษะอย่างปวดเศียรเวียนเกล้า คิดว่านางฉลาดหลักแหลมมาชั่วชีวิต ไม่นึกว่าจะให้กำเนิดลูกสาวอ้วนท้วมและโง่เขลา

“เจ้ากลับไปที่รถม้าของตัวเองก่อน”

เมื่อมองดูใบหน้าที่ละม้ายกันของหลี่อวิ๋นอวิ๋นและหลี่โหว สวีหลานก็ไม่อาจปกปิดความเกลียดชังได้อีกต่อไป