บทที่ 253

“เกิดอะไรขึ้น? พาข้าไปดู” กู้หว่านเยว่ขยิบตาให้ซูจิ่งสิงทีหนึ่ง ทั้งสองรีบตามจางเอ้อร์มาที่ปากถ้ำ

กลับพบว่าที่ปากถ้ำมีคนกลุ่มหนึ่งขวางไว้อย่างแน่นหนา

ส่วนคนกลุ่มนั้น ก็คือนักโทษถูกเนรเทศอีกกลุ่มหนึ่งที่ได้พบก่อนหน้านี้

มองพวกเขาตะโกนใส่ซุนอู่ไม่หยุด

“พวกเจ้ากล้าขวางพวกเรา!”

“ใช่แล้ว ถ้ำนี้มิได้เขียนชื่อพวกเจ้าเสียหน่อย ถือสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราเข้าไป?”

ที่แท้ตอนพวกเขาเดินทางมาถึงที่นี่ ก็มองเห็นถ้ำและต้องการเข้ามาหลบภายใน

แต่พวกซุนอู่เห็นพวกเขาแต่ละคนคล้ายคนโฉดชั่วก็มิปาน กลัวเกิดความวุ่นวาย สั่งให้พวกนักการขวางพวกเขาไว้ที่หน้าประตู ไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้ามา

ปรากฏว่าพวกเขาจับคนไว้และฝืนบุกเข้ามา

ระหว่างเกิดความขัดแย้งกัน ยังทำให้ศีรษะซุนอู่ได้รับบาดเจ็บอีกด้วย

หินก้อนเท่ากำปั้น ทำให้ซุนอู่ล้มลงไปแล้ว

ยามกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงมาถึง ซุนอู่นอนบนพื้น เลือดไหลไม่หยุด

“แม่นางกู้ เจ้ารีบเข้าไปเถอะ”

คนกลุ่มนี้มิใช่คนดี ดุร้ายยิ่งกว่าโจร

“ข้าเข้าไปแล้วจะทำเยี่ยงไร? อย่าเพิ่งพูดเลย”

กู้หว่านเยว่ไม่เก็บสถานการณ์เล็กๆ นี้มาใส่ใจ รีบนำผ้าพันแผลไปปิดบาดแผลบนศีรษะของซุนอู่ ห้ามเลือดให้เขา

ที่ภายนอกถ้ำ นักโทษถูกเนรเทศกลุ่มนั้นเห็นซุนอู่ล้มลงไปแล้ว ยิ่งกำเริบเสิบสานต้องการบุกเข้ามา

จางเอ้อร์และคนอื่นกลัวพวกเขาได้รับบาดเจ็บ แต่ละคนคล้ายเตรียมตัวตายแล้วก็มิปาน

“เอาไม้ให้ข้าหนึ่งท่อน”

ซูจิ่งสิงปรี่ถลาเข้าไป รับท่อนไม้จากมือนักการ ใช้ท่อนไม้ตีนักโทษถูกเนรเทศกลุ่มนั้น

เวลาเพียงชั่วพริบตา ก็มีคนนอนล้มเกลื่อนพื้นปากถ้ำ

“บัดซบ เจ้านักโทษถูกเนรเทศคนหนึ่ง เจ้าขวัญกล้าทำร้ายนักการกระนั้นรึ?”

ท่านนักการหวงที่เป็นหัวหน้าล้มลงกับพื้น เห็นชุดผ้าหยาบบนตัวซูจิ่งสิง ทันใดนั้นสบถด่าออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

ซูจิ่งสิงคร้านจะพูดมากกับพวกเขา