บทที่ 256

“เถาเอ๋อร์?”

มองเห็นใบหน้าตกตะลึงพรึงเพริดนั้น ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วทีหนึ่ง

กู้หว่านเยว่เองก็รู้จักอีกฝ่าย ทันใดนั้นแปลกใจอยู่บ้าง

แววตาเถาเอ๋อร์มืดมน กัดกลีบปาก คิดไม่ถึงศัตรูทั้งสองวาสนาดีเพียงนี้ ถึงขั้นยังไม่ถูกระเบิดตาย

ดูท่าแล้ว การแก้แค้นให้ ‘บิดามารดา’ ไม่สำเร็จอีกแล้ว

ทางฝั่งนั้นจางเอ้อร์ร้องตะโกน

“นักการหวงถูกพวกเราจับไว้แล้ว พวกเจ้าทุกคนห้ามขยับเขยื้อน หากใครขวัญกล้าหนีหรือต่อต้าน อย่าโทษข้าไม่มีเมตตาเลย!”

เพียงได้ยินว่านักการหวงถูกจับ พวกนักโทษถูกเนรเทศเหล่านั้นล้วนเผยสีหน้าตกตะลึง ถูกมัดมือมัดเท้าไว้แล้ว

จางเอ้อร์วิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้ากู้หว่านเยว่ “นับจำนวนคนแล้ว ไม่ขาดใครไป”

“ดี พวกเรากลับเถอะ”

กู้หว่านเยว่ตรวจสอบรอบกายอีกหนึ่งรอบ หลังมั่นใจว่าไม่มีระเบิดหลงเหลืออยู่แล้ว นี่ถึงเตรียมตัวกลับไป

หญิงอ้วนคนเมื่อครู่ยักย้ายส่ายก้นไล่ตามมา เข้าไปจับซูจิ่งสิงไว้อย่างหลงใหล

“คุณชาย ท่านหล่อเหลาเหลือเกิน”

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วเบี่ยงตัวหลบไปที่ฝั่งหนึ่ง บุรุษชุดขาวภายใต้แสงจันทร์หล่อเหลายิ่งกว่าเซียนถูกไล่ลงจากสวรรค์

“ไสหัวไป”

อาจเพราะหญิงอ้วนไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไร ยังยิ้มโง่งมให้เขาพลางน้ำลายไหล

“คุณชาย ข้าชอบท่านมาก พวกเราไปเล่นปาหิมะด้วยกันเถอะ”

“คุณชาย ข้าชื่อหลี่อวิ๋นอวิ๋น ท่านชื่ออะไร คิกๆ...”

กู้หว่านเยว่ “...”

ช่วยคนออกจากรักไม่สมหวัง ใบหน้านี้ของสามีนางมิได้เปิดเผยความหล่อเหลาออกมาเป็นครั้งแรก!