บทที่ 263

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านหยิบห่อผงยาออกมาแล้วเขย่าอย่างภาคภูมิใจ “เตรียมไว้นานแล้วขอรับ”

“ประเดี๋ยวข้าจะใส่ผงยาทั้งหมดลงในน้ำและอาหาร พยายามทำให้พวกมันทั้งหมดดื่มยาทั้งหมดนี่ในคืนนี้”

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวเสริมว่า

“อย่าให้ผิดพลาดเป็นอันขาด”

“วางใจเถอะ ไม่ผิดพลาดแน่ เหมือนเมื่อก่อนฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนกำลังหลบ จับพวกเขากลางดึก”

“ตามนั้น!”

หัวหน้าหมู่บ้านมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา จึงพาลูกชายออกไปก่อน

กู้หว่านเยว่ก้าวออกไป เดินตามเอ้อร์โก่ว ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเงียบๆ คิดในใจว่าจะใช้วิธีใดเอาห่อผงยาในมือของอีกฝ่ายมา

มองเห็นนางหลิ่วเดินมาพร้อมหน้าอกสะบึ้มสะโพกอวบอั๋นเข้ามา คว้าเอ้อร์โก่วเอาไว้ทันที

“พี่ชาย~”

ทั้งสองคนพูดอะไรบางอย่างใต้กันชายคา นางหลิ่วทำท่าทางแลดูอ่อนแรง เขาจึงพานางหลิวไปที่ห้องถัดไปทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงชวนหน้าแดงดังมาจากห้อง

กู้หว่านเยว่ถอนหายใจ มั่นใจมากว่านางหลิ่วไม่รู้จักเอ้อร์โก่ว

อาจจะเป็นการขายเรือนร่าง เพื่อแลกกับอาหารต่อชีวิต

การปรากฏตัวของนางหลิ่วแม้จะทำให้นางประหลาดใจ แต่มันก็ช่วยให้นางทำงานง่ายขึ้น

หลังจากพบว่าผงยานั้นคล้ายกับยาที่หญิงชราให้มา นางจึงเทผงยาออกไปสองในสาม ส่วนที่เหลือก็ผสมกับแป้งแล้วใส่กลับเข้าไป

ทันใดนั้น กิจกามของเอ้อร์โก่วและนางหลิ่วก็สิ้นสุดลง

เอ้อร์โก่วกอดแขนของนางหลิ่วอย่างพึงพอใจ กระดังงาลนไฟอย่างนางหลิ่ว ใช้เวลาไม่นานก็ทรมานเขาจนกลายเป็นขี้ผึงลนไฟได้

“ดูเหมือนว่าในกลุ่มที่ถูกเนรเทศของท่าน จะมีผู้หญิงอยู่หลายคนนี่?”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ชอบใครเข้าหรือเจ้าคะ?”