บทที่ 274

“ขอถามชื่อของท่านผู้มีพระคุณสักหน่อย ในอนาคตข้าจะได้ตอบแทนบุญคุณ”

“ข้าสกุลกู้”

“คุณชายกู้ ข้าไปก่อน หวังว่าเราจะได้พบกันใหม่” หมิงจูมองกู้หว่านเยว่อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะรีบหันหลังแล้วเดินจากไป

“ไปกัน พวกเราไปดูที่สกุลฮั่วอีกสักหน่อย” กู้หว่านเยว่รู้สึกคันไม้คันมือ ตัดสินใจไปกวาดล้างสกุลฮั่วอีกสักรอบ

ในขณะเดียวกัน คนอีกกลุ่มหนึ่งก็เพิ่งมาถึงจวนสกุลหมิง

มู่หรงอวี้มองฮั่วหวงซานที่สลบอยู่กับพื้นและถูกคนพยุงออกมา จึงเอ่ยถามคนที่อยู่ข้างหลังด้วยความไม่พอใจ

“เจ้าแน่ใจนะว่าข้าจะได้มาช่วยหญิงงาม? แล้วเหตุใดคุณหนูหมิงนั่นถึงหนีไปแล้ว?”

หากกู้หว่านเยว่อยู่ที่นี่ คงจะต้องตกใจมากแน่ ๆ

เพราะคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มู่หรงอวี้ ก็คือเถาเอ๋อร์คนที่หนีไปในคืนหิมะตกวันนั้น

เถาเอ๋อร์ก็มึนงงเช่นกัน สีหน้าสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้า “แปลก ไม่น่าจะเป็นไปได้ ข้าเขียนไว้ว่าหมิงจูเสียตัวไปแล้วชัด ๆ ตอนนี้นางน่าจะกำลังคิดจะผูกคอตายนะ...”

มู่หรงอวี้ฟังนางพูดจาเลื่อนลอย ใบหน้าก็เผยความรำคาญออกมา

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้สามารถบอกเรื่องราวที่เขาทำมาตลอดหลายปีได้อย่างแม่นยำ รู้ถึงความทะเยอทะยานของเขา และยังบอกว่าจะช่วยให้เขาได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด เขาคงไม่ยอมตามนางมาที่นี่หรอก

“ตกลงเจ้าทำได้หรือไม่? หมิงจูหนีไปที่ไหนกัน?”

มู่หรงอวี้เริ่มจะหมดความอดทน หลายวันที่ผ่านมา เขาต้องพบกับความล้มเหลวมากมาย จนทำให้เขากลายเป็นคนอารมณ์หม่นหมองไปแล้ว

เถาเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วทันที จากนั้นมองมู่หรงอวี้ด้วยความไม่พอใจ

“ท่านอ๋อง ท่านพอจะอดทนสักหน่อยได้หรือไม่? ผู้ที่ทำการใหญ่สำเร็จ ต้องใจเย็น ๆ หน่อย”

มู่หรงอวี้ ...

“แล้วเจ้าว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร?”