บทที่ 294

“ทำไมจะไม่สนับสนุนเล่า ข้าชูสองมือสนับสนุนเลย” ที่ซูจิ่งสิงไม่พูดอะไรเลย เป็นเพราะเขากำลังตรึกตรองอยู่ “ถ้าต้องการเปิดโรงงานอิฐกระเบื้อง ก็ต้องขอกำลังคนช่วยเหลือ

นายท่านเซิ่งและนายท่านหลี่สามารถช่วยเจ้าดูแลคนงาน ทำหน้าที่เป็นผู้รับเหมาได้

นายท่านเหยียนมีพื้นเพเป็นข้าราชการพลเรือน ถนัดเรื่องการเขียน สามารถช่วยเจ้าทำบัญชีได้

ส่วนเรื่องการขนส่งวัสดุอิฐกระเบื้องในอนาคต ข้าคิดว่าสามารถมอบหมายให้หวังต้าโก่วจัดการได้ เขาเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง”

กู้หว่านเยว่อ้าปากกว้าง “ข้าแค่มีความคิดเท่านั้น ท่านพี่คำนวณให้ข้าเสร็จสรรพหมดแล้วแม้แต่เรื่องทำบัญชี สุดยอด!”

“เอาล่ะ ทางด้านสกุลหลี่และสกุลเซิ่ง ข้าจะไปคุยให้เจ้าเอง”

ซูจิ่งสิงมองกู้หว่านเยว่ด้วยความเอ็นดู เดิมทีคิดอยากจะบีบแก้มนางแต่ก็ไม่กล้า ทำได้เพียงกำมือกระแอมไอกลบเกลื่อน

กู้หว่านเยว่เปิดแพลตฟอร์มซื้อขาย เริ่มซื้อแบบแปลนสำหรับโรงงานเผาอิฐ

นายท่านหลี่ นายท่านเซิ่ง และคนอื่น ๆ กำลังกังวลเรื่องหนทางหาเลี้ยงชีพ เมื่อได้ยินว่ากู้หว่านเยว่จะว่าจ้างพวกเขา ก็ปรบมือด้วยความดีใจ

พยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่ลังเล

กู้หว่านเยว่หยิบสัญญาออกมาให้พวกเขาลงนาม ซึ่งมีรายละเอียดเรื่องเงินเดือน ข้อตกลงรักษาความลับที่หลายคนต้องปฏิบัติตาม รวมถึงเงินปันผลในวันปีใหม่และเทศกาลต่าง ๆ บันทึกไว้ด้วย

นายท่านหลี่และพวกต่างมองหน้ากัน รู้ว่ากู้หว่านเยว่ไม่ได้กำลังพูดเล่น นางตั้งใจสร้างกิจการใหญ่โตจริง ๆ

ตกบ่าย หวังต้าโก่วก็กุลีกุจอเข้ามาหา

“นายหญิงกู้ คนงานที่เจ้าต้องการ ข้าหามาให้แล้ว”

“แต่ว่า พอทุกคนได้ยินว่าพวกเจ้าผิดใจกับหัวหน้าหมู่บ้านเฉิน ก็ไม่กล้าเข้ามาทำงาน กลัวว่าสกุลเฉินจะโกรธเคือง”

ซูจิ่นเอ๋อร์ถลึงตาใส่ “สกุลเฉินนั่น ก็ไม่ได้มีสามเศียรหกกรเสียหน่อย ทุกคนกลัวอะไร?”

หวังต้าโก่วปาดเหงื่อ เขาไม่กล้าพูดจาให้ร้ายหัวหน้าหมู่บ้านเฉิน พูดได้เพียงว่า

“ถึงอย่างไรเขาก็คือหัวหน้าหมู่บ้าน”

“ข้ามีความคิดเห็นสองข้อ ข้อหนึ่งคือให้นายหญิงกู้ไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเฉินเพื่อยอมจำนนให้”

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า “ท่านพูดข้อสองมาเลยเถอะ”

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินทำเรื่องชั่วร้ายได้ทุกรูปแบบ ชั่วช้าเช่นเดียวกับใต้เท้าสวี ในต้นฉบับไม่รู้ว่าเข่นฆ่าไปกี่ชีวิตแล้ว นางจะไม่ไปเจรจาสงบศึกแน่