บทที่ 303

“ข้าชี้แนะเจ้าให้รีบไปเร็วหน่อย ช้ากว่านี้ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ทันการ” กู้หว่านเยว่เอ่ยเตือนอย่างหวังดี

“เจ้าหมายความว่ากระไร?”

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินเห็นใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของกู้หว่านเยว่ เกิดลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นภายในใจ รีบขับลาเทียมเกวียนเข้าเมือง

เพียงเข้ามาก็ได้ยินข่าวลือไปทั่วว่าเกิดเรื่องขึ้นกับใต้เท้าสวีแล้ว

“ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”

สีหน้าหัวหน้าหมู่บ้านเฉินตกตะลึงว้าวุ่น รีบขับรถมาจนถึงประตูเรือนสกุลสวี

ผลลัพธ์คือทั่วทั้งสกุลสวีเละเป็นโจ๊กหนึ่งหม้อ ไม่มีใครสนใจพวกเขาแล้ว

ยังเป็นขอทานหน้าประตูบอกพวกเขาอย่างหวังดี เมื่อคืนถึงขั้นมีคนร้ายสองคนบุกเข้าจวนสกุลสวี!

ไม่เพียงปล้นสมบัติทั้งหมดของสกุลสวี ยังจับใต้เท้าสวีแก้ผ้าล่อนจ้อนไปทิ้งไว้ที่ตลาดสด

ใต้เท้าสวีถูกแช่แข็งตลอดคืน ร่างกายม่วงคล้ำ หมดสติไม่รู้สึกตัว

บัดนี้หมอมีชื่อเสียงสิบกว่าคนกำลังร่วมมือกันช่วยเหลือ ก็แค่อาการถูกความเย็นจัดของใต้เท้าสวีหนักมากเกินไป ต่อให้ช่วยชีวิตกลับมาได้ ก็ไม่ต่างอันใดจากคนพิการ

“ข้าว่านะ จวนสวีจบสิ้นแล้วล่ะ” ขอทานกลับดูมีความสุขในคราวเคราะห์ของผู้อื่น

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินสองพ่อลูกกลับคล้ายถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

“ท่านพ่อ เกิดเรื่องกับใต้เท้าสวีแล้ว พวกเราจะทำเช่นไร?”

“ของดีประจำถิ่นและอั่งเปาบนรถล้วนมอบให้ไม่ได้แล้ว”

“ภายภาคหน้าสกุลเฉินของพวกเราไม่มีคนคุ้มครองแล้ว”

เฉินต้าลี่โอดครวญ คล้ายกำลังร้องไห้เสียใจอย่างไรอย่างนั้น

“หุบปาก!”

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินสบถด่าอย่างไม่สบอารมณ์

“อย่าได้ร้องไห้โอดครวญอยู่ที่นี่เป็นอันขาด ไม่มีใต้เท้าสวีแล้ว ยังมีใต้เท้าโจวใต้เท้าหลี่ใต้เท้าซุนอยู่นะ ไม่มีวันเกิดอันใดขึ้นสกุลเฉินของพวกเรา”

พูดก็พูดเช่นนี้ เขายังรู้สึกไม่มั่นใจภายในใจ

เหตุใดก่อนนี้ไม่เกิดเรื่องอันใดกับใต้เท้าสวี คนต่างถิ่นกลุ่มนั้นมาถึงก็เกิดเรื่องกับเขาแล้ว