บทที่ 310

หนึ่งในชายร่างกำยำน่าจะเป็นหัวหน้าโจร ถ่มน้ำลายทีหนึ่ง มองพวกเขาสายตาโหดเหี้ยม

นายท่านเซิ่งเข้าไปเตะเขาในทันใด “เป็นโจรยังมีหลักการอีกนะ”

“คุณชายซู ส่งพวกเขาให้ทางการเถอะ”

ดวงตาโจรทอประกายระยับ จู่ๆ กู้หว่านเยว่ก็พูดขึ้น “หากโจรต้องการปล้นบ้าน ก็สมควรเลือกบ้านผู้ดี เหตุใดมาปล้นบ้านทรุดโทรมสองสามหลังเช่นนี้เล่า?”

พวกเขาแต่ละคนถือดาบ เห็นได้ชัดว่าต้องการมาฆ่าคน

คนเหล่านั้นใจสั่นขึ้นมาในทันใด นายท่านหลี่เตะพวกเขาอีกสองทีอย่างอารมณ์ไม่ดี

“รีบพูด ใครส่งพวกเจ้ามา!”

บัดซบ มาถึงเจดีย์หนิงกู่แล้วยังถูกคนลอบฆ่า ชีวิตนี้ช่างหาความสงบสุขไม่ได้โดยแท้

“ไม่รู้พวกเจ้ากำลังพูดอะไร พวกข้าสองสามคนเป็นหมาป่าหิวโหย มาเพียงเพื่อแย่งเสบียงอาหารก็เท่านั้น”

“ใช่แล้ว มีความสามารถก็ส่งพวกเราให้ทางการเถอะ”

โจรยังไม่ยอมสารภาพ ปรมาจารย์แพทย์ตัวแข็งทื่อขึ้นมาแล้ว

“พูดไร้สาระกับพวกเขามากเพียงนี้ทำอะไร วางยาทั้งหมดให้ตายไปเสียเลย ข้ายังต้องรีบไปผิงไฟอยู่นะ!”

กู้หว่านเยว่เอ่ยปากอย่างสุขุม “ฆ่าพวกเขาตายยังมิใช่ปล่อยให้พวกเขาเอาเปรียบอีกหรือ มิสู้เก็บไว้ทรมานเล่นดีกว่า”

“ข้าได้ยินมาว่ามีวิธีทรมานอย่างหนึ่ง ใส่คนเข้าไปในกระสอบ ปล่อยหนูหิวโหยอดอาหารสามวันสามคืนสิบกว่าตัวเข้าไป กัดคนให้ตายทั้งเป็น

หนูหิวโหยและคนเล่นอยู่ในกระสอบด้วยกัน ข้ายังไม่เคยเห็นฉากนี้มาก่อนเลยนะ มิสู้วันนี้ก็ให้พวกเขาลองดูดีหรือไม่?”

บัดซบ เขาหนึ่งลูกว่าสูงแล้วเขาอีกหนึ่งลูกสูงยิ่งกว่า เด็กคนนี้อำมหิตนัก!

ปรมาจารย์แพทย์ตัวสั่นทีหนึ่ง

คนอื่นเองก็ตกใจแทบตาย ชายร่างกำยำกล้าหาญยังทนอยู่ได้ คนขี้ขลาดกลับตัวสั่นเทา

ซูจิ่งสิงลากคนตัวสั่นที่สุดคนนั้นออกมา หมุนตัวไปหากระสอบ

“น้องหญิงพูดถูกแล้ว หนูของเจดีย์หนิงกู่จะต้องดุร้ายกว่าหนูที่อื่นเป็นแน่”

คนผู้นั้นตกใจร้องเสียงหลง