บทที่ 313

ที่แท้เพราะนายพรานหวังตื่นไปล่าสัตว์ตั้งแต่เช้า เห็นร่องรอยโจรที่ตีนเขาจึงรีบไปบอกชาวบ้าน

ตอนนี้กู้หว่านเยว่เป็นความหวังของทั้งหมู่บ้านชาวประมง ชาวบ้านย่อมไม่ต้องการให้อะไรเกิดขึ้นกับนาง ทุกครัวเรือนล้วนแต่เข้ามาช่วยเหลือ

กู้หว่านเยว่รู้สึกขอบคุณทุกคนมาก “วางใจเถอะ พวกเราไม่เป็นอะไรแล้ว”

โจรที่บุกเข้ามาเมื่อวานถูกจัดการหมดแล้ว”

พูดจบก็โบกมือหนึ่งครั้ง ผู้เฒ่าเซิ่งและผู้เฒ่าหลี่ก็โยนโจรทั้งหมดที่ถูกมัดไว้ออกไปทันที

เหล่าชาวบ้านหวาดกลัวพวกโจรมา พากันถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ทันใดนั้น หวังต้าโก่วก็ชี้ไปที่กลุ่มโจรและตะโกนว่า

“เถี่ยจู้ เจ้าคือเถี่ยจู้?”

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจของทุกคน

“พวกเจ้ารู้จักกันหรือ?”

กู้หว่านเยว่ดูประหลาดใจ คนที่ชื่อเถี่ยจู้คือคนที่กลั้นปัสสาวะไม่อยู่เมื่อคืนนี้

“ไม่ ไม่รู้จัก...” ชายคนนั้นก้มศีรษะลง หดตัวเข้าหากัน

หวังต้าโก่วรีบวิ่งออกไป ดึงชายคนนั้นออกมาจากกลุ่มโจร ตรึงเขาไว้กับพื้น จ้องมองใบหน้าของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

“เจ้าคือน้องรองของข้า ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็จำได้!”

“ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นโจรไปได้? เจ้าไม่ได้ไปทำงานในเมืองหรอกหรือ?”

หวังต้าโก่วกัดฟัน คิดอยู่เสมอว่าน้องรองของตนทำงานหนักอยู่ด้านนอก แต่แท้จริงแล้วกลับขึ้นเขาไปเป็นโจรเช่นนั้นหรือ?

เรื่องผิดกฎหมายกฎฟ้าเขาก็ทำลงได้?

หวังต้าโก่วโกรธมาก ต่อยหวังเถี่ยจู้ซ้ำๆ ไม่หยุด

“เจ้ารีบพูด รีบพูดออกมา บอกข้ามาว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่หยุดตีเถอะขอรับ ข้าพูด ข้าพูดแล้ว”

หวังเถี่ยจู้ร้องไห้ เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาจนหมดเปลือก ที่แท้แล้ว เขาที่เดิมทีรู้วรยุทธ์อยู่บ้าง วางแผนจะเข้าเมืองไปเป็นทหารคอยดูแลบ้านเมืองและพลเรือน

ทว่า กลับถูกใต้เท้าสวี่ถูกใจเข้า