บทที่ 329

เมื่อได้ยินคำพูดที่ชัดเจนของนางหยาง ทุกคนต่างตกตะลึง

สิ่งที่สามารถยืนยันได้คือ นางหยางกลับมาเป็นปกติแล้วจริง ๆ

แม่ลูกสามคนกอดกันด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล แม้แต่เมี่ยชิงหว่านก็ยังรู้สึกยินดีกับพวกเขาจากใจจริง

“พี่สะใภ้ ขอบคุณนะ ต้องขอบคุณท่าน ท่านแม่ถึงได้หายเป็นปกติ ท่านคือดาวนำโชคของครอบครัวเราจริง ๆ ...”

ซูจื่อชิงขอบตาร้อนผ่าว มองไปที่กู้หว่านเยว่ด้วยความซาบซึ้ง

“ใช่แล้ว หว่านเยว่ เจ้าคือผู้มีพระคุณของแม่ แม่ขอคารวะเจ้า” นางหยางตื่นเต้นจนลุกขึ้นจากเตียง

แม่สามีคารวะลูกสะใภ้? เช่นนั้นนางจะไม่อายุสั้นหรอกหรือ!

กู้หว่านเยว่รีบเข้าไปประคองนางไว้ “ท่านแม่ ตอนนี้ท่านต้องพักผ่อนให้เยอะ ๆ ”

“ที่เจ้าพูดก็ถูก แต่แม่ก็หลง ๆ ลืม ๆ มาสิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้แม่มีแรงเหลือเฟือ อยากจะไปทำขนมแป้งทอดในครัวสักหน่อย”

นางหยางยิ้มกว้างพลางจ้องมองไปที่ท้องของกู้หว่านเยว่

“ตอนนี้แม่ไม่โง่แล้ว ต่อไปนี้ก็จะสามารถช่วยงานบ้านได้ ซักผ้า ทำอาหารให้เจ้าได้ ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ แม่ก็จะได้ดูแลเจ้าและลูกได้...”

แม่สามีดูเหมือนจะมีนิสัยชอบดูแลคนอื่นจังเลย กู้หว่านเยว่ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ

“ข้าทราบถึงความหวังดีของท่าน แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับท่านคือการดูแลสุขภาพให้แข็งแรง”

“ท่านแม่ ท่านนอนก่อนเถอะ” ซูจิ่งสิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ได้ แม่นอนลงก็ได้”

นางหยางพยักหน้า มองไปที่คนในครอบครัวที่นั่งล้อมรอบเตียง หัวใจของนางเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความสุขอย่างบอกไม่ถูก

จากนั้น นางก็หันไปมองซูจิ่งสิง สายตาที่ซับซ้อนของนางสั่นไหวเล็กน้อย

“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับซูจิ่งสิง หว่านเยว่ เจ้าอยู่เป็นเพื่อนแม่หน่อย”

ห้องข้าง ๆ หลี่เฉินอันกำลังคัดลอกฎีกาออกศึก ในขณะที่หลี่อวิ๋นอวิ๋นกำลังนั่งฝนหมึก

ทั้งสามคนเดินเข้ามา หลี่เฉินอันเอ่ยถาม

“ท่านยายหยางหายโง่แล้วจริง ๆ หรือ?”