บทที่ 339

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านแม่ไปกับเรา”

กู้หว่านเยว่หยิบเศษเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ เพื่อความสะดวกในการจับจ่าย หลังจากที่ทั้งสามคนออกจากบ้านได้ไม่นาน ระหว่างทางพวกเขาก็บังเอิญเจอกับโจวลิ่วหลางโดยบังเอิญ

“กำลังรอพวกเจ้าอยู่พอดี”

โจวลิ่วหลางห่อตัวมิดชิดคล้ายกับบ๊ะจ่าง จมูกแดงก่ำ “ภรรยาของข้าได้ยินมาว่าพวกเจ้าจะไปหมู่บ้านชาวประมง นางเป็นห่วงกลัวว่าพวกเจ้าจะโดนหลอก ก็เลยให้ข้าพาพวกเจ้าไป”

มือมีดแห่งอาหารทะเล เชี่ยวชาญการเชือดคนต่างถิ่น

ในชีวิตที่แล้วกู้หว่านเยว่เคยถูกหลอกในตอนที่นางไปเดินเล่นริมชายหาด

แม้จะบอกว่าตอนนี้นางไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่ก็ไม่อยากเสียเงินเปล่า ๆ โดยใช่เหตุอีก

เมื่อได้ยินว่าโจวลิ่วหลางจะนำทางให้นาง กู้หว่านเยว่ก็คลี่ยิ้มกว้างทันที จากนั้นก็ผายมือให้โจวลิ่วหลางนำหน้า

“แม่นางสกุลโจวใจดียิ่งนัก จริงสิ นางกินยาเข้าไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?”

“นางกินตามที่เจ้าสั่ง กินตลอด ไม่กล้าขาดเลยสักวัน”

กู้หว่านเยว่ใช้นิ้วนับวันครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าหยุด กินอีกสักครึ่งเดือน เตรียมฟังข่าวดีได้เลย”

“ข่าวดี?”

โจวลิ่วหลางเกิดความสับสนพร้อมกับมือสั่นระริก เขาตื่นเต้นจนยากที่จะพรรณนาออกมาได้ หลังจากที่เฝ้ารอมานานหลายปีจนไม่กล้าดีใจ เขารีบข่มความตื่นเต้นนั้นไว้ในใจจากนั้นก็กระโดดขึ้นรถม้า บังคับม้าพาพวกเขาออกเดินทาง

นางหยางตั้งใจยื่นโถน้ำร้อนประคบมือให้เขา หลังจากออกเดินทาง โจวลิ่วหลางก็ตั้งใจเล่าความเป็นมาของหมู่บ้านชาวประมงอย่างเบิกบานใจ

“คนในหมู่บ้านชาวประมงจะอาศัยอยู่ใกล้ทะเล ในฤดูหนาวของทุกปีชาวบ้านในหมู่บ้านชาวประมงจะลดน้อยลง โดยส่วนใหญ่พวกเขาจะย้ายกันไปทำงานในเมือง แต่ก็ยังมีสตรีและผู้อาวุโสจำนวนหนึ่งคอยดูแลบ้านและตกปลาอยู่ในหมู่บ้าน ช่วงประมาณเดือนสิงหาคมถึงกันยายนพวกสัตว์ทะเลจะมีจำนวนมากขึ้น แต่จะมีจำนวนน้อยลงในช่วงฤดูหนาว จริงสิ บางครั้งในหมู่บ้านชาวประมงจะมีชนเผ่ากลุ่มน้อยทางยุโรปผมบลอนด์ตาน้ำข้าวหลงเข้ามา”

ชนเผ่ากลุ่มน้อย? คนต่างชาติสินะ

กู้หว่านเยว่ประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าโลกใบนี้จะมีชาวต่างชาติด้วย

แต่วันนี้นางไม่ได้ไปเพราะชาวต่างชาติ นางจึงไม่ได้ถามให้มากความนัก

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม รถม้าก็มาถึงหมู่บ้านชาวประมงแล้ว

กู้หว่านเยว่เปิดม่านบนรถกระทั่งได้กลิ่นคาวของทะเลลอยเข้ามาแตะจมูก นางเห็นบ้านที่เก่าทรุดโทรมรอบ ๆ ด้าน จึงอดแปลกใจไม่ได้

ยากจนมาก!