บทที่ 345

“หุบปาก!”

ซูจิ่งสิงที่รู้ความจริงแล้วจ้องมองซูจื่อชิงอย่างเย็นชา ห้ามเขาพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกมาอีก

“ท่านพ่อมีปัญหา หูทั้งสองของเขาไม่ได้ยิน พูดก็ไม่ได้”

“เกิดอะไรขึ้น?” ซูจื่อชิงดูตกใจมาก

ซูจิ่งสิงเห็นว่าสมาชิกครอบครัวอยู่กันครบ จึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้ทุกคนฟัง

“ท่านพ่อไม่ได้ไม่อยากรู้จักพวกเรา แต่เขาไม่อยากให้เราเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ และไม่อยากทำร้ายพวกเราด้วย”

“เอ่อ...”

ซูจื่อชิงก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

“ข้าขอโทษ ข้าเข้าใจท่านพ่อผิดไป”

“ไม่ตำหนิเจ้าหรอก”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองเขา “แต่เจ้าต้องปรับปรุงนิสัยหุนหันพลันแล่นของเจ้าเสีย”

ซูจื่อชิงก้มหน้าต่ำลงเรื่อย ๆ

“เวลานี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือถามจากปากท่านพ่อให้รู้เรื่อง ว่าเหตุใดเขาถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้”

คำพูดเย็นชาประโยคเดียวของซูจิ่งสิง ทำให้ทุกคนเลิกงอแงไร้เหตุผล

“ใช่แล้ว ท่านพ่อ ใครทำกับท่านจนตกอยู่ในสภาพนี้?”

ซูจิ่นเอ๋อร์กำหมัดด้วยความโกรธจัด ซูจื่อชิงดึงแขนเสื้อของนาง

“ท่านพ่อไม่ได้ยิน พูดก็ไม่ได้”

“...แล้วพวกเราจะถามยังไง?”

“ข้ามีวิธี”

กู้หว่านเยว่หยิบกระดาษและพู่กันมา แล้วส่งให้แต่ละคน

“เขียนสิ่งที่พวกเจ้าต้องการพูดลงไป แล้วให้ท่านพ่อดู”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านฉลาดจริง ๆ!”

ดวงตาทั้งสองของซูจิ่นเอ๋อร์เป็นประกาย บิดาหูหนวกเป็นใบ้ แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคของเขาในการอ่านและการเขียน และการสื่อสารด้วยพู่กัน

ทุกคนหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนคำพูดลงบนกระดาษ

ก่อนอื่นทั้งครอบครัวต่างแนะนำตัว บรรยายความคิดถึงที่มีต่อซูจิ้ง หวังว่าเขาจะไม่จากไปไหนอีก พวกเขาจะร่วมฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกันกับซูจิ้ง

สายตาของซูจิ้งจับจ้องไปบนกระดาษ ความรู้สึกต้องการหลบหลีกได้ผ่อนคลายลงในที่สุด ไม่คิดจะหนีอีก