บทที่ 360

“รอช้าไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันตอนนี้เลย”

ทุกคนไปตามแผนที่ มาค้นหาที่หน้าผาก่อนหนึ่งรอบ มองลงไปที่ใต้หน้าผา สามารถรับรู้ได้ว่าหน้าผาสูงชันมาก

หากคนตกลงไป เดิมทีก็ไม่มีโอกาสรอดชีวิต

ซูจิ่งสิงตรวจสอบทั่วสารทิศ มองรอบกายปราดหนึ่ง วิเคราะห์ออกมา

“บนหน้าผามีรอยเท้ามากมาย เชื่อว่าเกาซิ่นพาคนมาหาทุกหนแห่งก่อนแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องหาที่นี่อีก มิสู้พวกเราไปดูใต้หน้าผาเถอะ”

“ไป!”

พวกเขาอ้อมมาที่ใต้หน้าผา ที่ใต้หน้าผานี้มีแม่น้ำเชี่ยวกรากหนึ่งสาย

กู้หว่านเยว่ช้อนตาประเมินเล็กน้อย หากคนตกลงจากหน้าผา ก็ต้องร่วงลงแม่น้ำสายนี้ก่อน

หันมองความลึกของแม่น้ำสายนี้ ยึดตามระดับความเชี่ยวของแม่น้ำ เป็นไปได้ว่าคนจะถูกกระแสน้ำพัดไป

“พวกเราไปหาที่ปลายน้ำเถอะ”

สายน้ำไหลไปด้านล่าง ริมแม่น้ำมีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มิหนำซ้ำมองหมู่บ้านนี้ดูแล้ว เห็นได้ชัดว่าคนในหมู่บ้านมาซักเสื้อผ้าในแม่น้ำสายนี้บ่อยๆ

“ตอนนี้เป็นเช่นไร?”

หวังปี้โคลงศีรษะ พวกเขาไม่สามารถเข้าไปถามโดยตรงเลยได้ว่าเคยพบหนานหยางอ๋องหรือไม่ หากชาวบ้านเหล่านี้ถูกราชสำนักซื้อไว้ นั่นก็เท่ากับเปิดเผยตัวตนออกมา

“พวกเราปลอมตัวเป็นคาราวานพ่อค้ามาเยี่ยมญาติก่อน ระหว่างทางถูกโจรดักปล้น มาพักผ่อนในหมู่บ้านก่อนชั่วคราว”

กู้หว่านเยว่เอ่ยชี้แนะ

ความคิดนี้นับว่าใช้ได้ พวกเขารีบพยักหน้า จากนั้นก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้าน

พวกชาวบ้านเห็นว่ามีคนมาก็รีบหลบไปที่ฝั่งหนึ่ง ใช้สายตาหวาดระแวงมองพวกเขา คล้ายไม่ต้อนรับการมาของพวกเขามาก