บทที่ 362

ต้าซานกล่าวเสริมว่า “หากพวกเขาปล่อยข่าวเกี่ยวกับท่านอ๋องผู้เฒ่าไปเล่า? ท่านอ๋องผู้เฒ่าต้องเป็นอันตรายแน่”

ท่านป้ามยังคงกังวลเล็กน้อย “แต่ถึงเช่นนั้นพวกเขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์ อย่าทำร้ายชีวิตพวกเขาเลยนะ!”

“ท่านแม่ ท่านเห็นข้าเป็นคนเช่นไรไปแล้ว? ข้าเพียงวางยาสลบพวกเขาไป พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้ว”

ต้าซานสีหน้าไร้เดียงสา แล้วพูดว่า “ท่านแม่ ท่านคอยดูพวกเขาอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเอาอาหารไปให้ท่านอ๋องกับคนอื่นๆ”

กู้หว่านเยว่เกือบจะขยับอยู่แล้ว แต่นางก็ต้องตกใจแน่นิ่งไปเสียก่อน หนานหยางอ๋องซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย

ไม่แปลกใจเลยที่คนทั้งหมู่บ้านจะระวังตัวแจเช่นนั้น ราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้

ทุกอย่างสมเหตุสมผลแล้ว เสียงฝีเท้าในหูของนางค่อยๆ หายไป ท่านป้ากระซิบขอโทษพวกเขา หันหลังกลับ แล้วปิดประตูออกไปทันที

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาอีก กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ตามเขาไป!” ทั้งสองพูดพร้อมกัน!

โชคดีที่ต้าซานไม่ได้เดินเร็วนัก ทั้งยังแบกอาหารไว้บนหลัง หลังจากที่ทั้งสองออกจากบ้าน พวกเขาก็เดินตามต้าซานอยู่ไกลๆ มองเห็นชาวบ้านที่อายุน้อยและแข็งแกร่งอีกหลายคนเดินมาสมทบ

ทุกคนมีอาหารติดตัว ทั้งบางคนก็มีสมุนไพรอยู่ในมือ

หลังจากพบกันแล้ว พวกเขาก็มองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใคร จึงเดินไปทางด้านหลังของหมู่บ้าน

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงไม่กล้าประมาท ติดตามพวกเขาอย่างระมัดระวัง

หลังจากเดินมาเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็เห็นวัดหลังหนึ่งอยู่บนภูเขา

วัดแห่งนี้ทรุดโทรมอย่างยิ่ง ไม่มีธูปจุดสักการะ ดูเหมือนว่าจะถูกทิ้งร้างมานานแล้ว

ชายหนุ่มหลายคนเข้าไปในตัววัด จากนั้นก็วางสิ่งของลง ก่อนที่เสียงจะดังออกมาจากข้างใน

“พวกเจ้าเอาของมาเยอะแยะอีกทำไมกัน? พวกเจ้าช่วยพวกข้าไว้ ก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่งแล้ว ครั้งหน้าไม่ต้องเอามาเยอะเช่นนี้แล้วนะ”

กู้หว่านเยว่ที่หมอบหดตัวลงด้านนอกวัดพูดขึ้นมา “นี่คือเสียงของแม่ทัพหลี่!”