บทที่ 364

กู้หว่านเยว่จุดไฟแล้วเดินไปดูบาดแผล จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น

“อาการบาดเจ็บของท่านอ๋องผู้เฒ่า ไม่ง่ายแค่การตกหน้าผา”

ตกหน้าผาแบบปกติ ไม่มีทางติดเชื้อได้ขนาดนี้แน่!

“แม่นางน้อยกู้หลักแหลม ท่านอ๋องกับข้าตกลงมาจากหน้าผาด้วยกัน ด้านล่างมีแม่น้ำรองรับ จริงอยู่ที่ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรนัก แต่ที่สำคัญคือบาดแผลบนไหล่ของท่านอ๋อง เกิดจากศรธนูเปื้อนอุจจาระ...”

ศรที่เปื้อนอุจจาระ ทำให้เกิดการติดเชื้อได้ง่าย นี่เป็นวิธีการต่อสู้ทั่วไปในสนามรบ

แม่ทัพหลี่กัดฟัน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันหนึ่งท่านอ๋องผู้เฒ่าจะหลงกลอุบายของตนเอง

กู้หว่านเยว่เก็บเลือดมาหยดหนึ่งแล้วรีบโยนเข้าไปในหอแห่งโอสถเพื่อตรวจสอบ

จากนั้นก็สวมถุงมือ ตรวจดูทุกส่วนของร่างกายของหนานหยางอ๋อง ดูว่ามีการแตกหักหรือบอบช้ำตรงที่ใดหรือไม่

ก่อนจะพบว่าหนานหยางอ๋องมีอาการกระดูกไหปลาร้าและซี่โครงหักอย่างรุนแรง ต้องรับการผ่าตัดทันที

“แม่ทัพหลี่อย่าตกใจไป ตอนนี้ท่านอ๋องผู้เฒ่าอาการสาหัส ข้าต้องรีบช่วยเหลือเดี๋ยวนี้”

กู้หว่านเยว่พร้อมจะช่วยชีวิตคน แต่นางก็ต้องทำให้กฎที่มีชัดเจนขึ้นมาก่อน

“ท่านพาคนถอยออกไปนอกวัด ระหว่างที่ข้ารักษา ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามารบกวนได้ทั้งนั้น เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ?”

แม่ทัพหลี่เชื่อใจทักษะการแพทย์ของกู้หว่านเยว่สุดใจ หากนางบอกว่าช่วยได้ ย่อมต้องช่วยได้แน่

ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้จักอารมณ์ของกู้หว่านเยว่ดี เขาในยามนี้ ไม่อาจพูดคำว่า “ไม่” ออกมาได้

“แม่นางน้อยกู้ ข้าจะพาชาวบ้านออกไปเดี๋ยวนี้!”

“อืม”

กู้หว่านเยว่เหลือมองแม่ทัพหลี่ที่กระวีกระวาด เดินกะเผลกขาออกไป คาดเดาว่าเขาอาจจะหักขาไปแล้ว

ผ่าตัดให้หนานหยางอ๋องให้เสร็จก่อน วันหน้าค่อยผ่าตัดให้เขาต่อ

แม่ทัพหลี่นำชาวบ้านทั้งหมดออกจากบริเวณวัดทันที