บทที่ 366

เมื่อเห็นว่ากู้หว่านเยว่แลดูเหนื่อย ท่านป้าจึงพูดอย่างใส่ใจ

“ดึกมากแล้ว แม่นางน้อยคงเหนื่อยมาก ไม่สู้กลับไปพักผ่อนกันก่อนเล่า?”

กู้หว่านเยว่ไม่ปฏิเสธ นางเหนื่อยมากจริงๆ

“ขอบคุณท่านป้า เช่นนั้นข้าไปพักก่อนนะเจ้าคะ หากมีเรื่องอะไร พรุ่งนี้เช้าค่อยมาคุยกัน”

ซูจิ่งสิงประคองกู้หว่านเยว่เข้าไปในห้อง

“เจ้าพักผ่อนไปก่อน ข้าจะออกไปดูด้านนอกสักหน่อย”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า หันกลับมาแล้วเข้าไปในมิติ หาผลไม้มากินเติมพลังงาน และอาบน้ำอุ่นให้สบายตัว จึงรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก

ซูจิ่งสิงเองก็กลับมาแล้วเช่นกัน

“ข้าไปหาจื่อชิงและคนอื่นๆ มา วางใจเถอะ แม้ว่าพวกเขาจะถูกวางยา แต่ตอนนี้ต่างก็สบายดี”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า ดวงตาตกลงไปที่มือของซูจิ่งสิง

“ท่านได้บะหมี่มาจากไหนกัน?”

“ท่านป้าทำมาให้ กลัวว่าพวกเราจะหิว”

“ท่านป้าช่างเป็นคนดีนัก” กู้หว่านเยว่แอบทิ้งเศษเงินไว้ใต้หมอน

หลังจากกินบะหมี่แล้ว กู้หว่านเยว่ก็ปีนขึ้นไปบนเตียง หลับใหลไปทันที

ส่วนต้าซานกำลังอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างกู้หว่านเยว่กับหนานหยางอ๋องอยู่ในห้องครัว เล่าให้ท่านป้าฟังเกี่ยวกับการช่วยเหลือหนานหยางอ๋องของกู้หว่านเยว่

“แม่นางน้อยกู้มากเมตตามากความสามารถจริงๆ แม่ทัพหลี่ถึงเชื่อใจนางมาก คิดว่ายามนี้ท่านอ๋องผู้เฒ่าคงไม่เป็นไรแล้ว พรุ่งนี้ข้าว่าจะไปดูสักหน่อย”

ต้าซานกำลังประจบประแจง

“ท่านแม่ ยังเป็นท่านที่สายตาหลักแหลม หากเมื่อวานท่านฟังข้า ไล่พวกเขาสองคนออกไป ข้าเป็นคนทำให้ท่านอ๋องผู้เฒ่าเป็นทุกข์แล้ว”

ท่านป้ายิ้มแล้วพูดว่า

“เพียงแค่บังเอิญเท่านั้น เจ้าระวังไว้เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร”

“เอาล่ะ ไปนอนได้แล้ว” ทั้งสองพูดจบแล้วก็กลับห้องไปนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูจื่อชิงและเมี่ยชิงหว่านตื่นนอน ยังคงคิดอย่างทุกข์ใจว่าจะไปตามหาหนานหยางอ๋องจากที่ใด