บทที่ 372

“ใช่แล้ว พวกท่านรีบหนีไปเร็ว!”

กู้หว่านเยว่จำภารกิจหลักของตัวเองได้ว่าคืออะไร จึงไม่อยากเสียเวลาที่นี่มากนัก ลากซูจิ่งสิงแล้วหายตัวไป

ทันทีที่ทั้งสองจากไป กลุ่มทหารลาดตระเวนก็รีบรุดมาถึง

“แย่แล้ว ใต้เท้าหลิว ขุนพลเกาเสียชีวิตแล้ว!”

หลิวซู่ที่สวมชุดขุนนางสีเขียว หันสายตาออกจากทิศทางที่กู้หว่านเยว่หลบหนี จากนั้นเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “คงเป็นการล้างแค้นส่วนตัว นำศพกลับไปรายงานใต้เท้าเกาก่อนเถอะ”

พูดจบ หลิวซู่ก็ขึ้นม้าก่อน โดยไม่มีทีท่าว่าจะไปจับกู้หว่านเยว่เลย

ทางด้านกู้หว่านเยว่มองไปที่แผ่นหลังของหลิวซู่อย่างครุ่นคิด คนผู้นี้ค่อนข้างแปลก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพวกเขาหลบหนีไปทางไหน แต่กลับไม่มาจับกุมพวกเขา

เมื่อเห็นว่าทุกคนไปหมดแล้ว กู้หว่านเยว่ก็หยิบแผนที่เมืองลั่วอันออกมาจากมิติ

“เราไปที่คุกกันก่อน”

คุกอยู่ข้าง ๆ ที่ว่าการอำเภอ เดินต่อไปสามร้อยเมตรก็จะมีบ่อน้ำแห้ง ซึ่งเป็นทางลับที่หนานหยางอ๋องสั่งให้คนขุดไว้โดยเฉพาะ สามารถทะลุออกไปนอกเมืองได้โดยตรง

สองสามีภรรยาเดินทางไปยังคุก กู้หว่านเยว่หยิบผงยาออกมา ทำให้ทหารยามหมดสติ

จากนั้นก็ไปยังสถานที่คุมขังของคนในตระกูล

เมื่อทุกคนเห็นกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงปรากฏตัวขึ้นมาลอย ๆ ในตอนแรกก็รู้สึกตกใจก่อน

จนกระทั่งกู้หว่านเยว่หยิบตราบัญชาการของหนานหยางอ๋องออกมา ทุกคนถึงได้ตื่นเต้นและเข้ามาใกล้ประตูคุก

“ท่านอ๋องให้พวกท่านมาช่วยพวกเรา เขายังไม่ตายหรือ?”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า จากนั้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

“แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ตาย แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงไม่สามารถมาด้วยตัวเอง”

“บาดเจ็บสาหัส บาดเจ็บตรงไหนกัน?” หญิงวัยกลางคนถามด้วยความร้อนใจ

ฟ้ามืดแล้ว กู้หว่านเยว่มองไม่ชัดว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นอย่างไร จึงรีบฟันกลอนประตูออกเป็นสองท่อน

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องนี้ ไม่ควรชักช้า รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ”